ویرگول
ورودثبت نام
koohesefid
koohesefid
koohesefid
koohesefid
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

آیا روانپزشک ها تشخیص میدن یه نفر سالم هست؟

آزمایش کننده: David L. Rosenhan

سال: ۱۹۷۳

رزنهان از ۸ فرد سالم، سه زن و پنج مرد، خواست که به کلینیک های روانی مختلفی برن و خودشون رو به عنوان مریض معرفی بکنن. قصد او این بود که بفهمه آیا روانپزشک ها قادر به تشخیص افراد سالم و بیمار از هم هستن یا نه. شرکت کنندگان در آزمایش اول یه قرار تلفنی با کلینیک می ذاشتن و تنها عارضه ای که عنوان می کردن شنیدن صداهایی در مغزشون بود. صداها اغلب بی معنی بودن ولی کلماتی شبیه خالی، میان تهی و محو رو به ذهن متبادر می کردن. به جز این مورد و شغلشون، بقیه ی اطلاعاتی که می دادن همه درست بود. تمامی شرکت کنندگان فورا توسط کلینیک پذیرش می شدن و به نظر می رسد تشخیص اولیه، بیماری جدی ای بوده. بعد از پذیرش در کلینیک ولی شرکت کننده ها می گفتن حالشون خوب شده و دیگه صدایی رو نمی شنون. پرستارها هم در گزارش هاشون اون ها رو افرادی با رفتار دوستانه توصیف کرده بودن که همکاری از خودشون نشون می دادن و علائم غیر طبیعی نداشتن. شرکت کننده ها درخواست می کردن که مرخص بشن ولی با این حال از توصیه های پزشک پیروی می کردن و به ظاهر قرص هایی که براشون تجویز شده بود رو می خوردن (۲۱۰۰ نوع قرص مختلف!) ولی در واقع اون ها رو توی توالت می ریختن. با این که شرکت کنندگان سالم به نظر می رسیدن ولی تشخیص پزشک ها برای یکی از اون ها بیماری شخصیت دو قطبی و برای سایرین اسکیزوفرنی بود. به طور متوسط این افراد ۱۹ روز در کلینیک ها نگه داشته شدن و تشخیص نهایی هم برای اون ها اسکیزوفرنی در حال بهبود بود.

یادداشت ها

شرکت کنندگان در آزمایش یادداشت های زیادی رو از تجاربشون توی کلینیک نوشته بودن. در تمامی کلینیک ها قسمت های مربوط به بیماران و کارکنان به صورت کامل از هم جدا شده بود و کارکنان کلینیک فقط ۱۱.۳ درصد اوقات رو در بخش بیماران سپری می کردن و تازه وقت هایی هم که بودن رغبتی به حرف زدن با بیماران نداشتن. مثلا در جواب سوالی مثل ببخشید آقای دکتر به نظرتون حدودا من چند وقت دیگه مرخص میشم؟ با جواب های سردی مثل: سلام کوه سفید. امروز حالت چطوره رو به رو می شدن. رزنهان روند غیرانسانی کردن موجود در کلینیک ها رو اینجور توصیف می کنه: «عجز و ناتوانی همه جا به چشم می خوره. به خاطر تشخیص بیماری روانی، بیمار از خیلی از حقوق قانونی خودش محروم میشه. حریم شخصی تقریبا وجود نداره. جا و وسایل شخصی بیمار توسط هر یک از کارکنان و به هر دلیلی می تونه بهش ورود بشه و مورد تجسس قرار بگیره. بهداشت شخصی و حتی دستشویی رفتن بیمارها هم تحت نظر هست. دستشویی ها حتی در مواردی در هم ندارن.»

بیمارها دست شرکت کننده ها رو خونده بودن

با این که پزشک ها و کارکنان نتونسته بودن که تشخیص بدن که شرکت کننده ها سالم هستن ولی بیمارها تونسته بودن دست اون ها رو بخونن و بفهمن که اون ها سالم هستن. یکی اشون حتی گفته بود: «تو اصلا دیوونه نیستی. تو یا خبرنگاری یا پروفسور و داری کلینیک رو بازرسی می کنی.»

نتیجه گیری رزنهان این بود که پزشک ها تمایل دارن بیشتر به این که افراد سالم رو بیمار تشخیص بدن تا این که افراد بیمار رو سالم. این قابل درک هست که عواقب این که به اشتباه یه بیمار رو سالم تشخیص بدی بیشتر از این هست که یه فرد سالم رو بیمار تشخیص بدی. ولی این اطمینان کامل و برچسب زنی ای که روی افراد صورت می گیره بی معنا هست. مشخص هست که افراد زیادی دچار بحران های روحی میشن و نیاز به کمک دارن ولی با این حال برچسب روان پریش زدن به افراد و رفتار غیر انسانی با اون ها داشتن مبنایی نداره. خیلی وقت هست که مشخصه ما قادر به تشخیص بین افراد سالم و بیمار نیستیم.


روانپزشکی
۱
۰
koohesefid
koohesefid
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید