آزمایشکنندگان: Albert Bandura, Dorothea Ross, Sheila A. Ross
سال: ۱۹۶۱
باندورا دوست داشت بدونه بچهها خوشنت رو آیا در طی رشدشون و در اثر مشاهدهی رفتار اطرافیان و یا برنامههای تلویزیونی فرا میگیرن یا خشونت در اونها ذاتی هست. برای این کار ۷۲ تا بچهی ۳ تا ۶ ساله رو توی سه گروه تقسیم کردن.
گروه ۱) بچهها در معرض یه بزرگسال خشن قرار گرفتن
گروه ۲) بچهها در معرض یه بزرگسال غیر خشن قرار گرفتن
گروه ۳) گروه کنترل که هیچ بزرگسالی پیش بچهها نبود.
بچهها رو ۱۰ دقیقه داخل اتاقی قرار میدادن که در اون میتونستن مهر سیب زمینی درست کنن یا یه سری برچسب بچسبونن. توی یه گوشهی اتاق هم فرد بزرگسال نشسته بود که توی گروه اول با یه عروسک دلقک بدرفتاری میکرد و اون رو میزد و سرش داد میکشید. بعد یه آزمایشگر میاومد و بچهها رو میبرد به یه اتاق دیگه که توش کلی اسباب بازی بود و خودش مثلا مشغول کارش میشد و میذاشت بچه به حال خودش باشه. نشون داده شد که بچههایی که توی گروه اول بودن به نسبت دو گروه دیگه رفتار خشنتری با اسباب بازیها داشتن. پسرها هم بیشتر از دخترها دست به خشونت میزدن. در زمینهی تاثیر جنسیت فرد بزرگسال در تقلید بچهها ولی نشون داده شد مثلا دخترها در اعمال خشونت زبانی بیشتر پیرو بزرگسال زن بودن تا مرد. در اعمال خشونت فیزیکی ولی دخترها بیشتر پیرو بزرگسال مرد و پسرها بیشتر پیرو بزرگسال زن بودن.
این آزمایش نشون داد که بچهها خشونت رو تقلید میکنن ولی در مورد اثر نشون دادن خشونت توی کارتونها و برنامههای تلویزیونی چیزی رو رد یا اثبات نکرد.