همیشه به خاطر دارم که ماههای رمضان، یخچال خانهمان ازهمیشه پر رونقتر میشد . اصلا اول ماه رمضان که میشد میرفتیم حسابی خرید میکردیم تا مبادا در وقت روزه داری کمی از املاح و ویتامینهای بدنمان کم شود.
خلاصه این که سحر بیدار میشدیم و تا جایی که جا داشتیم میخوردیم و لایههای خالی را هم با آب پر میکردیم و بعد باز میخوابیدیم تا افطار و تا آن وقت از ترس این که گرسنه یا تشنهمان نشود بیرون نمیرفتیم تا افطار شود و باز همان داستان تکراری.
اما سوال این است که آیا اساسا فلسفهی روزه گرفتن تنها نخوردن و نیاشامیدن در ساعاتی از روز است؟ اگر این طور است چه اهمیتی دارد که انسان گرسنگی و تشنگی بکشد؟ آیا هدف والاتری پشت این گرسنگی و تشنگی قرار دارد؟ چه هدف والاتری درآن وجود دارد؟
تا پایان این مقاله شما به پاسخ پرسشهای بالا خواهید رسید.
همهی انسانها به طور فطری در پارهای از ویژگیها با هم اشتراک دارند.
همهی انسانها از دیدن اتفاقات خوشایند و خوشبختی هم نوع خود خوشحال میشوند واز دیدن غم ها و درد و رنج ناراحت میشوند.
بر طبق این ویژگی فطری کمک به انسانهای دیگر که از لحاظ سطح معیشت در وضعیت مناسبی قرارندارند، در نظر همه ی افراد کاری پسندیده است
با شروع ماه رمضان، این ماه پرفضیلت، این نیاز به کمک دراین ماه بیش از پیش تقویت شده و افراد در پی کمک به دیگران اقدام میکنند.
انفاق یکی از اعمالی است که در دین ما به آن تاکید بسیار شده است.
در آیات اولیه سوره بقره در ویژگیهای افراد با تقوا بیان میکند : کسانی که نماز را به پا میدارند و از آنچه خداوند به آنها داده انفاق می کنند.
در جای دیگر خداوند میفرماید: کسانی که انفاق میکنند مانند کشاورزی است که دانهای میکارد که هفت خوشه دارد و از هر خوشه ای هفتاد دانه کاشته میشود.
حال انفاق، در ماه مبارک رمضان یکی از سفارشهای دین ماست.
امام سجاد (ع) ظروف غذا را هنگام سحر و افطار آماده میکردند تا خودشان به فقرا غذا بدهند، و خودشان با نان و نمک افطار میکردند.
در واقع یکی از فلسفههای وجوب روزه، درک وضعیت فقرا و کمک به بهبود شرایط زندگی آنان است و به همین خاطر یکی ازمهمترین اعمال در ماه مبارک رمضان به شمار میآید.
دنیای پیشرفته امروز اگرچه برای انسان مزایای زیادی به همراه داشته اما مشکلات زیادی را نیز به همراه داشته است.
از جمله روزمرگیهایی که انسان برای به دست آوردن پول بیشتر و برطرف کردن نیازهایش درگیر آن است.
و البته مشکلات زیادی در این راه جلویش قرار میگیرد که او را نا آرام و بیقرار میکند.
وعلاوه بر آن انسان درگیرو دار بحران اخلاقی و خلا معنوی بوجود آمده، دچار تحلیل رفتن روح میشود.
ماه رمضان فرصتی برای احیای روح و روان خستهی انسان است. صبر و تحمل را در انسان زیاد کرده و توانایی او را در برخورد با مشکلات بالا میبرد و روح انسان را جلا میدهد.
همچنین تحمل گرسنگی موقتی در ماه رمضان، انسان را به یاد انسانهای گرسنه و فقیر میاندازد.
و نیز این امر در او روحیهی کمک به انسانهای نیازمند را ایجاد میکند.
اتحادیه جهان اسلام اقدام به توزیع غذا به بیش از ۲۸کشور جهان کرده است. این اتحادیه بیان کرده که این ماه فرصتی است برای این که انسان به هم نوع خود در سراسر جهان کمک کند.
هر بسته غذایی شامل غذاهایی از جمله شکر، چای، برنج، روغن و دیگر مایحتاج زندگی است.
این اتحادیه با فرستادن نمایندگان خود به کشورهای دیگر این مایحتاج را به دست آنها میرساند.
این بستهها در میان نیازمندان کشورهای مصر،آفریقای شمالی، اردن، افغانستان، بنگلادش، سنگال و چندین کشور دیگر فرستاده میشود.
ازدیگرفلسفههای ماه مبارک رمضان این است که گرسنگی و تشنگی هنگام روزه داری انسانرا به یاد گرسنگی و تشنگی روز قیامت میاندازد.
بسیاری از بزرگان ما هنگام افطار به قبرستان میرفتند و لحظات نزدیک به افطار را در یاد مرگ و سختیهای روز قیامت میافتند.
اما خود این بزرگان بیان میکردند که گرسنگی و تشنگی روز قیامت قابل مقایسه با دنیا نیست هم چنان که امام رضوان الله تعالی علیه میفرمودند: نه این دنیا گنجایش یک نعمت عالم آخرت را دارد و نه گنجایش یک نقمت عالم آخرت را.
البته تنها فهمیدن و به یاد مرگ افتادن در لحظات افطار کافی نیست.
کسی که میداند که چه روزهای سختی در قیامت در پیش دارد قطعا برای آن تلاش میکند. از گناهان خود استغفار میکند و در جهت جبران برمیآید.
یکی از کارهایی که افراد بعد از تحمل تشنگی و گرسنگی و درک روز قیامت انجام میدهند کمک به ایتام و فقرا است.
از جهتی، یاد مرگ انسان را درصدد برداشتن توشه به سمت کمک به فقرا رهنمود میکند و هم از جهتی دیگر تحمل گرسنگی و تشنگی باعث درک بهتر اوضاع آنان میشود.