
اگر بخواهیم راه حلِ ساخت مناسبترین سیستم درمانی را در یک عبارت خلاصه کنیم، آن توجه به "سمت عرضه" است. به بزرگترین پیشرفت های قرن بیستم فکر کنید: آنتی بیوتیک، واکسن، آب تمیز، خلاصی بسیاری از مناطق از دست مالاریا. این پایان راه نیست و آینده شاهد موارد بیشتری از پیشرفت های مشابه و حتی بزرگتر خواهد بود، اما رسیدن به آنها باید اولویت اول باشد. بنابراین، نوآوری در سیستم سلامت بسیار مهمتر از بسیاری سوالات کوچکتر و کم اهمیتتری مثل نوع بیمه و دیدن پزشک است.
اما چطور میتوان نوآوری را ساده تر کرد؟ هیچ دکمه ای وجود ندارد که فشار دادن آن به ما نوآوری بیشتری بدهد، اما در ارتباط با بهبود آن میتوان به چند مورد فکر کرد.
1. برای گرفتن خدمت درمانی، بیشتر مردم با بیمارستان ها در ارتباط هستند و از این جهت ایجاد رقابت بین آن ها و بهبود کیفیتشان روش موثری خواهد بود.
2. همراستا با آزادسازی نیروی کار، می توان مجوز ورود و مهاجرت تعداد بیشتری دانشمند، مهندس و پزشک به کشور را داد.
3. ایجاد سیستمی برای پاداش دهی و جایزه به پیشرفتهای مهم علمی می تواند باعث ترغیب افراد بیشتری جهت تمرکز روی نوآوری گردد.
4. روش دیگر، افزایش سرمایه گذاری دولتی در موسسات ملی سلامت است. در عمل، یک سیستم سلامت بشردوستانهتر، اتفاقا تا حدودی اتلافگر خواهد بود، زیرا نیازمند سرمایه گذاری در موارد بسیاری است که بیشترشان به نتیجه نخواهند رسید، اما آنچه در نهایت موفق شود، به میلیاردها نفر در سراسر دنیا منفعت خواهد رساند، و این به نظر من اولویت اول در دنبال کردن ایده عدالت اجتماعی است.
5. در حال حاضر توسعه و به بازار رساندن یک دارو در آمریکا تحت نظارت سازمان غذا و دارو بطور متوسط هزینه ای برابر یک میلیارد دلار برداشته و ده سال زمان می برد. این سختگیری جلوی ورود بعضی داروهای بد به بازار را میگیرد، اما ما هیچوقت داروهایی که وارد بازار نشده اند را نمیبینیم. سیستم صدور مجوز برای داروها و تجهیزات پزشکی باید تسهیل شود تا تلاش ما برای محافظت از مصرف کننده، در نهایت باعث خفه کردن نوآوری نگردد، و این یعنی ریسک بیشتر و استاندارد تا حدودی پایین تر. ما فکر میکنیم که مقررات ما را ایمن تر میکنند اما تحقیقات چنین چیزی را نشان نمیدهند، و اقتصاددانان بطور کل متفقالقول هستند که استانداردهای کنونی بیش از حد سختگیرانه هستند.
6. مورد بعدی توجه به سلامت عمومی است. سلامتی فقط مصرف دارو و و ویزیت دکتر نیست، بلکه به این مرتبط است که چقدر مواظب خود هستید. سوالاتی مانند رژیم غذایی، ورزش، مصرف دخانیات، و چاقی بسیار حیاتی هستند. به عنوان نمونه، کمپین تبلیغاتی دولت آمریکا علیه سیگار در دهه 1960 بسیار موفق بود و سایر کشورها از آن تقلید کردند.
همچنین امروزه اندازه خانوارها کوچکتر هستند، و افراد کمتری برای نگهداری از همدیگر وجود دارند، و تعداد زنان کمتری که شوهران شان را مجبور کنند به موقع داروهایشان را مصرف کنند. اگر فکر می کنید این نگاهی جنسیت زده است باید بدانید که تحقیقات نشان دادهاند مردان متاهل به همین دلیل سالمتر هستند. ما همچنین شاهدیم که شبکه دوستان کوچک تر شدهاند و هر ایدهای که بتواند این مشکلات را برطرف کند، ممکن است در بهبود سلامت عمومی موفق باشد.
7. یک روش دیگر ارزانتر کردن خدمات درمانی این است که اجازه دهیم خدمات بیشتری توسط دستیار پزشک و پرستار (به جای پزشک) صورت بگیرد، مانند کلینیک های خُرد که گرفتن خدمات از آنها سریعتر، سادهتر، و گاهی حتی ارزانتر از بیمارستانها باشد، که اتفاقا در آنها احتمال ایجاد رابطه دوستانه با سرویس دهندگان و دریافت خدمات از کسانی که با شما و سوابق پزشکیتان آشنا هستند بیشتر خواهد بود.
8. روش دیگر برای کاهش قیمت این است که دولت بعضی از حقوق ثبت اختراع داروها و تجهیزات پزشکی را طی یک حراج خریداری کند تا شرکت های دیگر بتوانند آنها را با قیمت ارزانتر و رقابتی تولید کنند. دولت همزمان میتواند با توجه به تعادل قیمت و نوآوری، بعضی از حقوق کپی رایت داروها را سخت تر و بعضی را آسان تر نماید.
9.در مقابله با معضل خدماتدهی به افراد در مناطق دورافتادهتر جغرافیایی، تشویق مردم به مهاجرت به شهرها و مناطق پرجمعیت، یکی از آسانترین و موفق ترین روش ها برای بهبود خدمات درمانی و همچنین ارتقای سایر جنبه های مختلف استاندارد زندگی انسانها است.
بیایید جهانی را تصور کنیم که در آن داروها و تکنولوژیهای درمانی جدیدی داریم که بسیار گران هستند و بسیاری از مردم قادر به خریدشان نیستند. اکثر مردم احتمالا خواهند گفت که این فاجعه است، اما در عمل این تصویری از موفقیت است، اینکه موفقیت در نوآوری از توان ما در پرداخت هزینه آنها سبقت بگیرد. افزایش سرعت نوآوری همیشه در ابتدا منجر به خدمات گران و دسترسی کم میشود، ولی به مرور زمان این مسئله برطرف خواهد گشت.
در بحث دسترسی، به افرادی فکر کنید که بیماری ایدز دارند. ایدز امروزه هم یک مشکل است، اما در دهه 1980 مسئله بسیار بزرگتری بود زیرا راه درمانی نداشت. در آن زمان هرچه میتوانستیم برای بهبود نوآوری انجام دادیم، مثلا سازمان غذا و دارو بسیاری فرایندهای مجوز را تسریع کرد، و سرمایه گذاریهای زیادی هم برای کشف داروی آن صورت گرفت. و امروز به آن دلایل، افراد مبتلا به ایدز که دارای درآمد متوسط هستند، امید به زندگی مشابه افراد غیرمبتلا دارند. و این پیشرفت ها به سایر نقاط جهان هم رفت و بسیاری از مردم و کشورهای جهان از آنها بهره بردهاند. از این جهت، بزرگترین مشکل دسترسی در بحث سلامت، آن روشهای درمانی و داروهایی هستند که هنوز اختراع نشدهاند و بهترین روش بهبود دسترسی، تمرکز بر نوآوری است.
وقتی به سیلیکونولی (و موفقیت شرکتهای تکنولوژیک) نگاه کنیم، ما دوست داریم که روشهای آنها را برای سیستم درمانی بکار ببریم، یعنی سرعت و پویایی. اما دلیل اصلی عدم توجه و سرمایه گذاری آنها در خدمات درمانی، ترس از مصادره سود، محصول، و حق مالکیتشان توسط سیاستمداران است. به علاوه، دوره زمانی تایید و صدور مجوز طولانی سازمان غذا و دارو، با سیستم کاری سیلیکونولی همخوانی ندارد. در سیستم سلامت کنونی، شما با مدت طولانی انتظار مثلا ده سال، لایههای مختلف از مقرراتگذاران، مسئولیتهای قانونی نامشخص در دستگاه قضایی، مقررات دست و پاگیر اتحادیه اروپا، و برخورد خصمانه سیاستمداران مواجه هستید. این ها همه یعنی فرهنگ سازمانی شما قانونی، بوروکراتیک، و کُند خواهد شد، و این محیطی نیست که در آن نوآوری های بزرگ بوقوع میپیوندد. ما اینگونه پنیسیلین را کشف نکردیم.
تایلر کوئن - استاد اقتصاد دانشگاه جورج میسون
منبع: https://bit.ly/3jNAKv5