ویرگول
ورودثبت نام
کنجکاوی
کنجکاویمجله علوم انسانی، اقتصاد، روانشناسی، جامعه، مدیریت، سیاست، تاریخ، و فلسفه. تلگرام: https://t.me/konjkavyy (مطلب جدیدی در این صفحه منتشر نخواهد شد. امیدواریم از مطالعه مطالب موجود لذت ببرید)
کنجکاوی
کنجکاوی
خواندن ۹ دقیقه·۶ سال پیش

معمای کارایی و همکاری

از پُل کروگمن، برنده نوبل اقتصاد سال 2008، نقل شده است که "بازده مهمترین چیز نیست، اما در دراز مدت، بازده تقریبا همه آنچه است که اهمیت دارد". بازده محرک اصلی رونق و رفاه یک جامعه است. در بزرگترین اقتصادهای اروپایی در دهه های پنجاه، شصت، و هفتاد میلادی، بازده حدود 5 درصد سالانه رشد می کرد، اما از 1995 تا امروز این رقم به کمتر از یک درصد رسیده است. داستان مشابهی در ژاپن و آمریکا نیز قابل مشاهده است، آن هم در زمان اوج نوآوری های تکنولوژیک مانند اینترنت و اطلاعات.

وقتی بازدهی سه درصد در سال افزایش یابد، استاندارد زندگی مردم در طی هر نسل دو برابر می شود، و وقتی رشد بازده یک درصد باشد این کار سه نسل طول می کشد، و این یعنی همه چیز کمتر خواهد بود: دسترسی کمتر به مسکن، تحصیل، ویتامین، آنتی بیوتیک، واکسن، و غیره.

اما ریشه این بحران بازدهی کجاست؟
پایه های اصلی بازدهی در سازمان ها و مدیریت ما، یعنی سه اصلِ شفافیت، اندازه گیری، و مسئولیت پذیری، در عمل تاثیر معکوس روی فعالیت های انسانی دارند.


یک مثال خوب برای درک موضوع، مسابقات جهانی دو امدادی 100×4 متر است. در این مسابقه، هر دونده چوب امدادی را به دستِ هم تیمی بعدی خود می دهد تا اینکه نفر آخر به خط پایان برسد. هشت تیم در فینال سال 2003 حضور داشتند. تیم آمریکا سریع ترین دونده های جهان را داشت، و وقتی آن را با یک تیم متوسط تر مثل فرانسه مقایسه کنیم، اگر رکوردهای تک تک دونده ها را با هم جمع نماییم، بنظر می آید که در خط پایان، تیم آمریکا باید 6.4 متر جلوتر از فرانسه باشد. اما در عمل فرانسه از آمریکا جلو افتاده و برنده شد.

اما چرا؟
دلیل آن همکاری بهتر است.

وقتی می شنوید که به خاطر همکاری، ارزشِ کل بیشتر از مجموعِ ارزش تک تک اعضا است، این شعر یا فلسفه نیست، بلکه ریاضیات است. دست به دست دادن چوب امدادی مصداق همکاری انسانی و چند‌‌برابر شدن ارزش تلاش و هوش افراد است.


بیایید به سه گانه بازدهی باز گردیم.

شفافیت - گزارشات مدیران سازمان ها امروزه مملو از گلایه از عدمِ شفافیت هستند؛ اینکه می خواهند وظایف و محدوده‌ها دقیقا مشخص باشند، انگار که در مسابقه دو امدادی دوندگان بگویند هر شخص باید بداند دقیقا چند متر بدود. اما اگر این حد دقیقا مشخص باشد، وقتی دونده به انتهای محدوده خود رسید احتمالا باید چوب امدادی را همانجا بیندازد، به جای اینکه آن را به دست نفر بعدی بدهد!

مسئولیت پذیری– اینکه تعیین کنیم دقیقا چه کسی مسئول هر فرایندی است تا بدانیم در صورت شکست چه کسی باید سرزنش گردد. مثلا در مسابقه ما، از آنجایی که رساندن چوب امدادی به خط پایان بسیار مهم است، احتمالا باید یک شخص را فقط مسئول دست به دست کردن آن از یک دونده به دونده دیگر کنیم. در عمل ما داریم انرژی بیشتری صرف می کنیم تا تعیین کنیم چه کسی باید برای چه چیزی سرزنش شود، به جای اینکه بر ایجاد شرایط موفقیت تمرکز نماییم.

اندازه‌گیری– فقط آنچه اندازه گیری شود انجام می گیرد. اما همکاری به سادگی قابل اندازه گیری نیست و به همین دلیل دیده نشده و به کارمندان برای آن پاداشی داده نمی شود. وقتی افراد به خوبی با هم همکاری نمی‌کنند، طرز فکر و شخصیت‌شان را سرزنش نکنید، بلکه به وضعیت کاری نگاه کنید. آیا واقعا همکاری با دیگران برای‌شان سودمند است؟ اگر همکاری باعث بهبود وضعیت شان نشود و حتی بالعکس، آنگاه چه انگیزه ای برای این کار دارند؟

این سه گانه بازدهی مناسبِ زمانی است که جهان ما ساده تر بود. اما بیزینس امروز بسیار پیچیده شده است. یک آنالیز نشان میدهد 40 تا 80 درصد وقت سازمان ها به هدر می رود، اما این در حالی است که کارمندان بیشتر و سخت تر از قبل کار می کنند، اما بر روی کارهایی که ارزش کمتری تولید می نمایند.


روش سازماندهی شرکتی ما معمولا بر دو مبناست، یکی روش سخت یعنی مبتنی بر ساختار، فرآیند، سیستم، و شاخص اندازه گیری، و دوم روش نرم یعنی احساسات، روابط انسانی، و رفتارها. البته ما تلاش می کنیم این دو روش را بهبود بخشیده و مخلوط کنیم، اما مشکل اصلی این است که در مواجهه با پیچیدگی های جدید بیزینس، این دو روش بی فایده هستند.

مثلا یک شرکت خودروسازی را در نظر بگیرید. بخش مهندسی یک ماتریس پنچ وجهی است و هر کدام از آنها خود شامل یک ماتریس 20 وجهی دیگر: نویز، مصرف بنزین، تصادف و غیره. چند سال پیش یک نیاز جدید در بازار ظاهر گشت، یعنی طول زمان گارانتی و نتیجتا اهمیت قابلیت تعمیر. اگر تعمیر خودرو مشکل باشد، آنگاه بودجه بخش گارانتی به طرز غیر‌قابل کنترلی افزایش خواهد یافت. اگر قابلیت تعمیر یک نیاز جدید است، آنگاه در روش سخت باید برای آن ساختار، فرآیند، شاخص اندازه گیری و غیره ایجاد شود، که این خود به مجموعه ای از شاخص های قبلی اضافه می گردد، ولی تاثیر آن روی هر کارمند در کل کمتر از 0.8% است. نتیجه اینکه چنین انگیزه ای باعث تغییر رفتار نمی گردد.

راه حل در مصاف با پیچیدگی جدید بیزینس، همکاری متقابل بخش های مختلف با هم است. وقتی افراد با هم همکاری می‌کنند، منابع کمتری به مصرف می رسانند. مساله قابلیت تعمیر یک مشکل همکاری است، اینکه در زمان طراحی خودرو، شرایط کسانی که بعدا آن را تعمیر خواهند کرد در نظر گرفته شود. اما وقتی همکاری نکنیم، نیاز به زمان بیشتر، سیستم های بیشتر، و منابع و امکانات بیشتر خواهیم داشت. اما چه کسی هزینه این همه را خواهد پرداخت؟ این کارمندان هستند که مجبور می شوند با تلاش بسیار زیاد، کمبود همکاری را جبران کنند، که نتیجه آن استرس، فشار کاری، و حوادث است؛ پس عجیب نیست که به کار خود علاقه و تعهد ندارند.

در یک بانک، وقتی مشکل همکاری بین شعبات و اداره مرکزی وجود داشته باشد، روش سخت یک اداره میانی ایجاد می کند. اما یک سال بعد به جای یک مشکل بین شعبه و اداره مرکزی، حالا دو مشکل همکاری بین سه گروه وجود دارد، بعلاوه هزینه اضافی اداره میانی. روش سخت قادر به ترویج همکاری نیست زیرا تنها کاری که می کند اضافه کردن بخش های جدید و افزودن به بغرنجی سیستم است.

روش نرم یعنی ایجاد همکاری بین افراد با علاقمند کردن شان به همدیگر، بهبود احساسات و روابط انسانی، اینکه هرچه افراد روابط دوستانه تری داشته باشند بهتر همکاری می کنند. اما این هم غلط و مضر است. هرچه با هم روابط دوستانه تری داشته باشیم، از همکاری هایی که باعث تضعیف روابط دوستی ما با انجام معامله های سخت شود خودداری می کنیم.

ایو موریوس نویسنده کتاب سادگی هوشمندانه
ایو موریوس نویسنده کتاب سادگی هوشمندانه


در مواجهه با پیچیدگی بیزینس باید بر‌مبنای چند قانون ساده عمل کنیم.

قانون یک – بفهمید بقیه چه می کنند. ما باید فراتر از وظایف شغلی و بخش ها برویم و محتوا را درک کنیم. اگر من به عنوان طراح، یک سیم در این بخش قرار دهم، باید بدانم که این بعدا چه مشکلی برای تعمیرکار در زمان تعویض چراغ ایجاد می کند.

قانون دو – ادغام کنندگان، یعنی مدیران کنونی که قدرت و همچنین انگیزه دارند موجب همکاری بخش های مختلف شوند. برای این کار باید لایه های اضافی را حذف کنید. اگر لایه های میانی زیادی وجود داشته باشند، آنگاه دور بودن از اصل عمل باعث نیاز به شاخص های اندازه گیریِ نچندان خوب برای درک واقعیت می شوند. هرچه اندازه سامانی بزرگتر می شود باید با مقررات کمتر، اختیار و قدرت بیشتری به مدیران بدهیم.

قانون سه – افزایش قدرت، تا هر کارمندی قادر باشد از قضاوت و هوش خود برای تصمیم گیری استفاده کند. وقتی افراد امکان بیشتری داشته باشند، حاضر به ریسک بیشتر برای همکاری می شوند، در غیر اینصورت فاصله گرفته و تعهد کمتری به سازمان خود حس می کنند.

قانون چهار – سایه آینده، اینکه افراد در معرض تاثیرات و نتایج تصمیمات خود در آینده قرار بگیرند. در مثال شرکت خودروسازی، به مهندسین طراح گفته شد که سه سال دیگر، وقتی که خودروی طراحی شده وارد بازار شد، آنها در شبکه فروش مسئول بودجه گارانتی خواهند بود، و اگر هزینه گارانتی به دلیل ضعف طراحی‌شان افزایش شدیدی یابد، آنها مسئولش هستند.

قانون پنج – بهبود بده بستان، با حذف خودکفایی. وقتی افراد در محیط کار به هم نیازمند باشند، برای پیش بردن کار خود مجبور به همکاری با سایرین خواهند بود.

قانون شش – پاداش به همکاری کنندگان. مدیرعامل شرکت لِگو روش بسیاری خوبی برای این کار دارد. او می گوید کسی که شکست بخورد سرزنش نمی شود. کسی مورد سرزنش قرار می گیرد که که به دیگران کمک نکند یا در موقع نیاز کمک نخواهد. این باعث می شود که هر کارمند برای شفافیت در مورد نقاط ضعف خودش انگیزه پیدا کند.

با این استراتژی ها می توانید پیچیدگی های جدید بیزینس را مدیریت کنید، بدون اینکه فعالیت را بغرنج تر نمایید؛ این یعنی تولید ارزش بیشتر با هزینه کمتر، و همچنین بهبود عملکرد و رضایت کاری کارمندان.

مبارزه واقعی مدیران با شرکت های رقیب نیست؛ این شعاری بیش از حد انتزاعی است. ما چه زمانی رقیبان خود را می بینیم که بخواهیم با آنها بجنگیم؟ مبارزه واقعیِ ما با خودمان است، علیه بوروکراسی و پیچیدگی های خود.


ایو موریوس – مشاور مدیریت سازمانی


منابع:
https://bit.ly/2Z8ZyW8
https://bit.ly/2Z6ybf6

مدیریتسازمانکاراییاقتصاد
۰
۰
کنجکاوی
کنجکاوی
مجله علوم انسانی، اقتصاد، روانشناسی، جامعه، مدیریت، سیاست، تاریخ، و فلسفه. تلگرام: https://t.me/konjkavyy (مطلب جدیدی در این صفحه منتشر نخواهد شد. امیدواریم از مطالعه مطالب موجود لذت ببرید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید