
نشانههای چندی وجود دارد که به ما نشان میدهند شخصی رادیکال است، اما معمولترین و مهمترین آنها عدم توانایی تشخیص اشتباه خود است، خصوصا وقتی که شواهد و دلایل واضحی به شخص ارائه شود. تمام این تئوریهای توطئه که در شبکههای اجتماعی میشنویم، چه در مورد تخت بودن کره زمین، مضر بودن واکسنها، نافیان تغییرات اقلیمی، متعصبان مذهبی و غیره، نمونههایی از آن هستند، و طرفداران این دیدگاهها هیچوقت نمیپذیرند که حتی احتمال دارد اشتباه کنند. فارغ از هر شواهد و حقایقی، زیر سوال بردن عقایدشان کلا غیرممکن است.
حال تحقیقات نشان میدهند که افراد رادیکال کلا قادر به توانایی تشخیص اشتباه خود نیستند. مطالعهای در سال 2018 نشان داد که نحوه فکر کردن افراد رادیکال در واقع متفاوت است زیرا آنها "حساسیت فراشناختی" ندارند، این یعنی کمتر قادرند عقاید و افکار خود را آنالیز کنند و به همین دلیل نمی توانند متوجه شوند که عقایدشان عجیب، شدید، و متناقض است. عدم حساسیت فراشناختی یعنی شخص حقایق را نادیده می گیرد و عقاید خودش را تغییر نمی دهد حتی اگر بطور واضح خودمتناقض باشند. آنها حتی ممکن است مشروعیت منطق و علم را هم در این راستا زیر سوال ببرند.
این تحقیق یک شاخص رادیکالیسم تعریف می کند و با کمک پرسشنامه اقدام به اندازه گیری همبستگی بین گرایش سیاسی، رویکرد نسبت به مسائل اجتماعی، تحمل نظرات مخالف، کله شقی، و موارد مشابه دیگری مینماید. بر این اساس محققان دو فاکتور اصلی برای توضیح رفتارها و گرایشها تعریف می کنند: تعصب، و استبداد.
تعصب شامل خشک بودن عقاید و عدم تحمل نظرات مخالف است. استبداد به تمایل شخص به محدود کردن عقاید خود به آنچه در هنجارها و قوانین گروهش مجاز است اشاره دارد، و همچنین خشونت نسبت به کسانی که از آن هنجارها اطاعت نمی کنند. تعصب و استبداد با هم در این تحقیق نمایانگر رادیکالیسم هستند.
البته رادیکالیسم چپ و راست ندارد و این تعریف به یک جهت بخصوص از گرایشات سیاسی اشاره نمی کند. اما بعضی تحقیقات مشاهده کردهاند که افراد دست راستی معمولا گرایش بیشتری به استبداد و در نتیجه رادیکالیسم دارند. اما این بدین معنی نیست که چپها رادیکال نمیشوند.
حال با کمک این ابزار، محققان به افراد مختلف یک فعالیت بخصوص را واگذار کردند. به اشخاص برای مدت زمان کوتاهی دو مربع با تعدادی نقطه درونشان نشان داده میشد و آنها باید سپس میگفتند که کدام مربع تعداد نقطه بیشتری داشت و همچنین باید اعلام میکردند که چقدر به درستی پاسخ خود اطمینان دارند. هدف این بود که سنجیده شود افراد چقدر در مورد پاسخ خود مطمئن و سرسخت هستند.
میزان اعتماد بنفس افراد معتدل به تعداد نقطهها بستگی داشت. مثلا وقتی تعداد نقطههای درون دو مربع تقریبا برابر بود، افراد معتدل درجه اطمینان کمتری را اعلام می کردند زیرا زمان کافی برای شمارش دقیق نقطهها نداشتند. این یعنی در مواجهه با شرایط عدم قطعیت، افراد معتدل این احتمال را میدادند که اشتباه کنند.
اما وضعیت برای افراد رادیکال متفاوت بود. نه اینکه رادیکالها اعتماد بنفس بسیار بالایی داشتند، بلکه قادر به بررسی عملکرد قبلی خود نبودند و ارزیابیشان از خود هیچ الگوی مشخصی نداشت. آنها قادر به درک و تحلیل عملکرد خود نبودند و این یعنی حساسیت فراشناختی پایینتر.
تست بعدی محققان این بود که ابتدا برای مدت کوتاهی مربعها به افراد نشان داده شد و سپس از آنها خواسته میشد بگویند کدام یک تعداد نقطه بیشتری داشت. سپس یک بار دیگر مربعها را به افراد نشان میدادند. به این صورت شرکت کنندگان قادر میشدند که دقت پاسخ خود را بهتر درک کنند و میزان اعتماد بنفس به پاسخ را تنظیم نمایند. این موضوع در مورد افراد معتدل صادق بود ولی برای رادیکالها نه. به زبان ساده یعنی مشکل رادیکالها عدم تغییر عقیده نیست بلکه عدم خودآگاهی برای اعتراف به احتمال اشتباه است، حتی پیش خودشان. آنها بطور مشخص توانایی دیدن ندارند.
البته حساسیت فراشناختی مانند عضلات قابل بهبود است. فارغ از رویکرد سیاسی، اگر میخواهیم که با افرادی که نظر مخالف ما دارند همزیستی کنیم باید پایهایترین عقاید شهودی خود را به چالش بکشیم. مهم نیست اگر فکر می کنید که 100% حق باشماست. بهبود توانایی فراشناختی به معنی دور انداختن عقاید و دستگاه اخلاقی خود نیست، بلکه صرفا توسعه نوعی خودآگاهی است.
اگر عقاید شما تاب تحمل موشکافی شخصی را نداشته باشند، احتمالا نگه داشتنشان ارزشی ندارد.
منبع: https://bit.ly/2FLTo6Q