
آزمایش مارشمالو استنفورد (Stanford marshmallow experiment) یکی از مشهورترین تستهای روانشناسی است که والتر مایکل در دههٔ ۱۹۶۰ شروع کرد. روش اجرای این آزمایش به این شکل بود که بچهها را یک به یک به اتاقی دعوت میکردند که در آن روی میز یک کلوچه مارشمالو بود، به بچهها گفته میشد میتوانند کلوچه را بردارند ولی اگر ۱۵ دقیقه صبر کنند و به کلوچه دست نزنند، علاوه بر همان کلوچه، یک کلوچهٔ دیگر هم جایزه میگیرند.
نتیجهٔ آزمایش
گروهی از بچهها میتوانستند مقاومت کنند و از دست زدن به کلوچه خودداری نمایند، و گروهی نه، اما والتر مایکل با زیر نظر گرفتن هر دو گروه این بچهها در سالهای آینده نشان داد آن دسته از بچهها که به کلوچه دست نزدند، با این تفسیر که ارادهای قوی تر دارند و میتوانند کنترل بیشتری بر روی رفتارشان داشته باشند، در آینده در تحصیل، کار و ازدواج موفق تر، و از نظر جسمی سالمتر بودند.
موفقیت یا عدم موفقیت تست مارشمالو
تا سالها تست مارشمالو شاهدی برای اثبات این باور بود که خود کنترلی عامل کسب موفقیت است، تا اینکه گروهی از محققان دانشگاه روچستر به رهبری دکتر سالست کید، مطالعهٔ جدیدی را ترتیب دادند. در این مطالعه کید و همکارانش گروهی از بچههای سه تا پنج ساله را در همان موقعیت آزمایش مارشمالو قرار دادند اما نیمی از آنها را دست خالی بازگرداندند، یعنی بعد از ۱۵ دقیقه گفتند، متأسف هستیم، کلوچهها تمام شده وخبری از پاداش و جایزه نیست.
بعد از آن مجدداً بچهها تحت آزمایش مارشمالو قرار گرفتند. نتیجه قابل پیش بینی بود. گروهی از بچهها که با بد قولی دفعهٔ قبل مواجه شده بودند، این بار دیگر به قول داده شده اعتماد نکردند و یک کلوچهٔ نقد را به دو کلوچهٔ نسیه ترجیح دادند. نتیجهٔ این مطالعه نشان داد شاید در کنار قدرت اراده، تجربههای قبلی آدمها هم حائز اهمیت است.