درس مدلهای اتمی کلاس #شیمی من با این مقدمه شروع میشد.
ما چیزی نیستیم جز فضای خالی! یا بهتر بگم ما پریم از خالی!!!!
بچهها مات نگاهم میکردن. یعنی چی؟ پر از خالی؟ یعنی هیچ!
داستان تاریخچه مدلهای اتمی شروع میکردم. از دموکریت دانا تا کوانتوم جذاب با عشق براشون توضیح میدادم. وقتی به مدل اتمی بور(یا بوهر) میرسیدم. براشون توضيح میدادم که اتم مثل یک کره توخالی میمونه. 99% فضای اتم خالیه. بدون هیچ ذره ای!
الا ما از چى ساخته شديم؟از چند اتم ساخته شدیم؟ زمین چی؟ منظومه شمسی چی؟ جهان هستی چی؟ حالا دیدین ما پریم از خالی؟!
حالا ما چطور میتونیم حس کنیم؟! الان این زندگی و درکی که ازش داریم یا حسی که نسبت بهش داریم، واقعیت یا توهم؟ با کلی سوال دیگه ...
درسته، علم کارش همینه که به کمک طبیعت به ما آموزش بده. به سوالهای ما جواب بده. منتظره تا دقیق و بهتر نگاش کنیم. این نگاه باعث میشه ما بیشتر و بیشتر فکر کنیم.
بنظرم بشر به پاسخ همه سوالاتش میرسه به جز هدف خلقت!!
همیشه به این قسمت که میرسیدم از مولانا میگفتم
دنیا همه هیچ اهل دنیا همه هیچ
ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ
بعدش میگفتم، حالا قرار با چی پر بشیم؟
انتخابی برای پر کردن خودمون داریم!؟ و صحبتها ادامه پیدا میکرد.
راستش برام هیچ وقت اهمیت نداشت که شیمی دوست دارن یا نه! برام اهمیت نداشت که شیمی یاد میگیرن یا نه! من تمام سعی خودم میکردم که خوب درس بدم تا اگر علاقه دارن یاد بگیرن. تلاش كنم كه عاشق يادگيري شن و اون چیزی که برام از همه چیز مهمتر بود، این بود که میخواستم #فکر کنن. درست ببینن، خوب گوش بدن، حس کنن و بعد فکر کنن. فکر کردن بزرگترین دغدغم بود چون به ما هیچ وقت یاد ندادن که فکر کنیم.
اما امروز بعد سالها فهمیدم که حق انتخابی برای پر شدن نداریم، خلق نشدیم که انتخاب کنیم! خیلی چیزها در ظاهر بهم ربط ندارن اما غیر مستقیم همه چی بهم ربط داره. فرصت اينو داريم که در مسیرها و انتخابهای که برامون شده قدم برداریم تا پر بشیم یا #خالی تر از خالی.

#شيمي #چرا_شيمي_خواندي #كيمياگر