فصل شانزدهم: پنجرهی باز
بعد از آن تماس، دلارام دوباره وارد زندگی دارا شد.
اما نه مثل گذشته.
آنها دیگر زوج نبودند.
هیچکس چیزی را رسمی نکرده بود.
هیچکس نگفته بود:
«برگردیم.»
اما دلارام بیشتر تماس میگرفت.
بیشتر پیام میداد.
گاهی از روزش میگفت.
گاهی از کیارش.
گاهی از اینکه چقدر احساس تنهایی میکند.
دارا گوش میداد.
مثل همیشه.
و همین، دوباره همهچیز را برای او خطرناک کرد.
چون دارا هنوز احساس داشت.
هر تماس دلارام، امید کوچکی در قلبش روشن میکرد.
هر پیامش.
هر «دلم برات تنگ شده.»
هر بار که دلارام میگفت:
«هیچکس مثل تو منو نمیفهمه.»
دارا همهی آنها را جور دیگری میشنید.
او با خودش میگفت:
«شاید فهمیده اشتباه کرده.»
اما دلارام هنوز چیزی دربارهی برگشتن نگفته بود.
او فقط یک جای امن میخواست.
کسی که بتواند وقتی زندگی خراب میشود، به او پناه ببرد.
و دارا، بدون اینکه بخواهد، دوباره تبدیل به همان آدم شد.
انگار ساختمانی بود که دلارام سالها قبل خرابش کرده بود.
حالا هر بار که زندگی دلارام تاریک میشد، پنجرهای را باز میکرد و نگاه میکرد.
فقط برای اینکه مطمئن شود:
آیا هنوز کسی آنجا هست؟
آیا دارا هنوز منتظر است؟
و تلخترین قسمت این بود که دارا، برای مدتی، واقعاً هنوز آنجا بود.
