فصل هفتم: اسمی که بیشتر تکرار شد
بعد از آن شب، اسم کیارش دیگر فقط یک اسم نبود.
دارا سعی میکرد خودش را قانع کند که حساس شده است. همان حرفی که دلارام بارها به او گفته بود.
«تو زیادی فکر میکنی.»
اما بعضی فکرها از جایی به بعد، دیگر فکر نیستند.
نشانهاند.
دلارام بیشتر از قبل از کیارش حرف میزد. گاهی در میان یک گفتوگوی معمولی اسمش را میآورد، گاهی خاطرهای تعریف میکرد و دارا میفهمید کیارش آنجا بوده.
هر بار دارا سعی میکرد عادی رفتار کند.
نمیخواست حسادتش را نشان دهد.
از خودش بدش میآمد اگر فکر میکرد ممکن است دلارام کسی دیگر را دوست داشته باشد. هنوز برایش زود بود که چنین احتمالی را واقعی بداند.
اما یک شب، همهچیز کمی واضحتر شد.
دارا و دلارام در حال تماس بودند.
دارا روی پشتبام خانه نشسته بود. شبهای بوشهر گرم بودند و باد کمی از سمت دریا میآمد.
دلارام اما آن طرف، در اتاقش بود.
در ابتدا مثل همیشه حرف میزدند.
دارا از روزش گفت.
دلارام از اتفاقی که برای خواهر کوچکش افتاده بود.
چند دقیقه بعد، صدای اعلان گوشی دلارام آمد.
دلارام وسط حرفش مکث کرد.
دارا گفت:
«چی شد؟»
«هیچی.»
اما چند ثانیه بعد، صدای تایپ کردن آمد.
دارا چیزی نگفت.
دلارام همچنان مشغول گوشی بود.
دارا منتظر ماند.
بعد گفت:
«با کی حرف میزنی؟»
دلارام چند لحظه سکوت کرد.
«کیارش.»
این بار دارا سریع جواب نداد.
دلارام گفت:
«چی شد؟»
دارا گفت:
«هیچی.»
دلارام خندید.
«تو وقتی میگی هیچی، یعنی یه چیزی هست.»
دارا نفسش را بیرون داد.
«نه. فقط فکر کردم الان داریم با هم حرف میزنیم.»
لحن دلارام کمی تغییر کرد.
«خب داریم حرف میزنیم.»
دارا گفت:
«آره، ولی همزمان داری با یکی دیگه هم حرف میزنی.»
دلارام چند لحظه چیزی نگفت.
بعد گفت:
«دارا، جدی میگم، تو داری زیادی حساس میشی.»
همان جمله.
باز هم همان جمله.
دارا سرش را پایین انداخت.
شاید واقعاً مشکل از خودش بود.
شاید هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
اما قلب آدم گاهی چیزی را زودتر از عقلش میفهمد.
دارا آن شب تا دیر وقت بیدار ماند.
و برای اولین بار از خودش پرسید:
اگر دلارام عاشق من است، چرا من اینقدر میترسم؟
از طرف دیگر، دلارام هم آرامش نداشت.
او خودش میدانست چیزی در حال تغییر است.
هر بار که با کیارش حرف میزد، احساس جدیدی را تجربه میکرد.
اما بعد پیام دارا را میدید.
یک «دلم برات تنگ شده.»
یک عکس از دریا.
یک پیام بلند.
و عذاب وجدان دوباره سراغش میآمد.
دارا بد نبود.
اتفاقاً همین سختترین بخش ماجرا بود.
اگر دارا آدم بدی بود، اگر به او آسیب زده بود یا تحقیرش کرده بود، شاید رفتن آسانتر بود.
اما دارا دوستش داشت.
واقعاً دوستش داشت.
دلارام نمیدانست چطور باید به کسی بگوید که دیگر عاشقش نیست، وقتی آن آدم هنوز همانقدر عاشق اوست.
برای همین تصمیم گرفت چیزی نگوید.
فکر کرد شاید احساسش نسبت به کیارش موقتی باشد.
شاید از بین برود.
اما بعضی احساسات با نادیده گرفته شدن از بین نمیروند.
فقط بزرگتر میشوند.
