فصل هجدهم: آخرین بار
بعد از آن شب، چند روزی با هم حرف نزدند.
دارا این بار خودش تماس نگرفت.
پیام نفرستاد.
توضیح نخواست.
منتظر نماند.
یا حداقل سعی کرد منتظر نماند.
چند روز بعد، دلارام پیام داد.
«چرا جواب نمیدی؟»
دارا ساعتها بعد جواب داد:
«چون نمیدونم چی باید بگم.»
دلارام نوشت:
«مثل قبل حرف بزنیم.»
دارا مدت زیادی به همان جمله نگاه کرد.
مثل قبل.
چقدر آدمها گاهی راحت از گذشته حرف میزنند.
انگار گذشته جایی است که میتوان هر وقت خواست به آن برگشت.
دارا نوشت:
«مثل قبل دیگه وجود نداره.»
دلارام جواب داد:
«من فقط نمیخوام از دستت بدم.»
دارا این بار سریع جواب داد.
«ولی من سالها پیش از دستت رفتم. فقط خودم هنوز قبول نکرده بودم.»
دلارام چند دقیقه آنلاین بود.
اما چیزی نگفت.
دارا ادامه داد:
«تو نمیخوای منو از دست بدی، ولی منو هم نمیخوای. این دوتا فرق دارن.»
دلارام نوشت:
«من آدم بدی نیستم دارا.»
دارا جواب داد:
«هیچوقت نگفتم هستی.»
«پس چرا این حرفا رو میزنی؟»
«چون منم آدم بدی نیستم. ولی سالها با خودم رفتار بدی کردم فقط برای اینکه تو رو از دست ندم.»
آن شب، گفتوگویشان تمام شد.
نه با دعوا.
نه با فریاد.
نه با خداحافظی عاشقانه.
فقط با سکوت.
دارا گوشی را کنار گذاشت.
و برای اولین بار، شمارهی دلارام را از بخش محبوبترین مخاطبانش حذف کرد.
بعد از چند دقیقه، تمام گفتوگوهایشان را هم حذف نکرد.
نتوانست.
اما گوشی را خاموش کرد.
و به خودش قول داد دیگر منتظر تماس کسی نماند که هیچوقت واقعاً انتخابش نکرده بود.
