ویرگول
ورودثبت نام
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

دارا و دلارام

فصل اول: شهری که بوی دریا می‌داد

دارا همیشه فکر می‌کرد آدم‌ها در یک لحظه عاشق نمی‌شوند.

فکر می‌کرد عشق چیزی است که آرام‌آرام اتفاق می‌افتد. مثل بارانی که اول با چند قطره شروع می‌شود و آدم تا وقتی خیس نشده، متوجه نمی‌شود چه اتفاقی افتاده است.

او نمی‌دانست چند ماه بعد، تمام این باورها با یک نگاه تغییر خواهد کرد.

آن روزها هنوز دلارام وجود نداشت.

حداقل نه در زندگی دارا.

اسمش را نشنیده بود.

صدایش را نشنیده بود.

و نمی‌دانست در شهری دور، آن طرف کشور، دختری زندگی می‌کند که یک روز می‌تواند تمام تعریف او از عشق را عوض کند.

دارا در بوشهر زندگی می‌کرد.

شهری که برای او فقط یک شهر نبود.

بوشهر بخشی از وجودش بود.

صبح‌هایش با صدای مرغ‌های دریایی شروع می‌شد و شب‌هایش با صدای دور دریا تمام می‌شد. حتی وقتی از دریا فاصله می‌گرفت، بوی نمک انگار از لباس‌هایش جدا نمی‌شد.

او بیست‌وچند سال بیشتر نداشت، اما بعضی وقت‌ها احساس می‌کرد خیلی بیشتر از سنش زندگی کرده است.

شاید به خاطر این بود که زیاد فکر می‌کرد.

بیش از حد.

دارا از آن آدم‌هایی بود که نمی‌توانست اتفاق‌ها را ساده از کنار خودش رد کند.

اگر کسی جمله‌ای می‌گفت که کمی سرد به نظر می‌رسید، ساعت‌ها به آن فکر می‌کرد.

اگر دوستی دیر جواب پیامش را می‌داد، با خودش می‌گفت شاید اتفاقی افتاده.

اگر کسی ناراحت بود، حتی اگر به او چیزی نگفته بود، دارا متوجه تغییر نگاه و لحنش می‌شد.

بعضی‌ها این را مهربانی می‌دانستند.

بعضی‌ها می‌گفتند زیادی حساس است.

اما خود دارا هیچ‌وقت نمی‌دانست اسمش چیست.

فقط می‌دانست قلبش همیشه زودتر از عقلش واکنش نشان می‌دهد.

صبح‌ها معمولاً دیر از خواب بیدار نمی‌شد.

آن روز هم قبل از اینکه خورشید کاملاً بالا بیاید، از خواب بلند شد.

پنجره‌ی اتاق نیمه‌باز بود.

باد گرم از بیرون می‌آمد و پرده را آرام تکان می‌داد.

چند لحظه همان‌طور روی تخت نشست.

خانه ساکت بود.

صدای کسی نمی‌آمد.

گوشی‌اش را برداشت.

صفحه را روشن کرد.

چند اعلان.

چند پیام معمولی.

هیچ چیز خاصی.

دارا برای چند ثانیه به صفحه‌ی گوشی نگاه کرد و بعد آن را روی تخت گذاشت.

گاهی زندگی همین‌قدر آرام بود.

آن‌قدر آرام که آدم فکر می‌کرد قرار است تا همیشه همین‌طور باقی بماند.

او از اتاق بیرون رفت.

صبحانه را تقریباً بدون حرف خورد.

بعد مدتی کنار پنجره نشست و بیرون را نگاه کرد.

نمی‌دانست چرا، اما آن روز احساس می‌کرد چیزی در راه است.

نه اتفاق بزرگی.

نه چیزی که بتواند توضیحش دهد.

فقط یک حس مبهم.

مثل لحظه‌ای که آدم قبل از تغییر هوا، بدون نگاه کردن به آسمان، می‌فهمد باران خواهد آمد.

چند روز بعد، دایی‌اش تماس گرفت.

دایی دارا در قشم کار می‌کرد.

سال‌ها بود که با دریا سروکار داشت.

کارش سخت بود، اما به آن عادت کرده بود.

وقتی با دارا تماس گرفت، حرفش ساده بود.

گفت اگر می‌خواهد مدتی از بوشهر بیرون برود و کاری انجام دهد، می‌تواند برای چند ماه به قشم بیاید.

کمک لازم داشت.

دارا زیاد فکر نکرد.

شاید به خاطر همان حس مبهمی بود که از چند روز قبل همراهش بود.

شاید هم فقط دلش می‌خواست از زندگی تکراری‌اش کمی فاصله بگیرد.

قبول کرد.

وقتی تصمیمش را گرفت، نمی‌دانست که دارد به سمت مهم‌ترین فصل زندگی‌اش می‌رود.

قشم برای او در ابتدا فقط یک جزیره بود.

جایی برای کار.

چند ماه زندگی کردن.

کمی پول درآوردن.

و بعد برگشتن به بوشهر.

همین.

او هیچ تصوری از آینده‌ای که انتظارش را می‌کشید نداشت.

هیچ تصوری نداشت که یک روز، در بازاری شلوغ، میان صدای فروشنده‌ها و بوی تند ماهی تازه، ناگهان نگاهش به چشم‌های دختری گره خواهد خورد.

دختری که قرار بود اسمش را بعدها هزاران بار در ذهنش تکرار کند.

دلارام.

سفر به قشم در فصل بهار اتفاق افتاد.

دارا از همان لحظه‌ای که به جزیره رسید، احساس کرد هوا با بوشهر فرق دارد.

گرما همان گرمای جنوب بود، اما قشم حال و هوای دیگری داشت.

انگار جزیره قوانین خودش را داشت.

صبح‌هایش متفاوت بود.

مردمش متفاوت بودند.

و حتی سکوت شب‌هایش هم فرق می‌کرد.

دایی‌اش او را به خانه برد.

چند روز اول بیشتر مشغول جا افتادن شد.

اما خیلی زود کار شروع شد.

بازار ماهی‌فروش‌ها.

صبح‌های زود.

ماهی‌هایی که تازه از دریا رسیده بودند.

صدای یخ‌هایی که زیر جعبه‌ها خرد می‌شدند.

دست‌هایی که بعد از چند ساعت کار سرد و خیس می‌شدند.

دارا هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد روزی ساعت‌ها در میان ماهی و یخ و صدای شلوغ بازار کار کند.

اما کم‌کم عادت کرد.

هر صبح، پیش از شلوغ شدن بازار، همراه دایی‌اش آماده می‌شد.

دایی‌اش مرد کم‌حرفی بود.

اما دارا را دوست داشت.

گاهی وقتی بازار خلوت می‌شد، کنار هم می‌نشستند و چای می‌خوردند.

دایی‌اش همیشه می‌گفت:

«آدم باید یه چیزی تو زندگی داشته باشه که به خاطرش صبح از خواب بیدار شه.»

دارا آن زمان فقط لبخند می‌زد.

فکر می‌کرد منظور دایی‌اش کار است.

یا خانواده.

یا پول.

او هنوز نمی‌دانست آدم گاهی به خاطر یک نفر از خواب بیدار می‌شود.

فقط برای اینکه شاید پیامی از او داشته باشد.

شاید صدایش را بشنود.

شاید بداند حالش خوب است.

اولین روزهای دارا در بازار مثل همه‌ی روزهای دیگر گذشت.

مشتری می‌آمد.

مشتری می‌رفت.

دارا ماهی‌ها را مرتب می‌کرد.

پول می‌شمرد.

گاهی با مشتری‌ها حرف می‌زد.

و شب، خسته به خانه برمی‌گشت.

اما در یکی از همان روزهای معمولی، چیزی تغییر کرد.

روز خاصی نبود.

حداقل در ظاهر.

صبح مثل همیشه شروع شده بود.

خورشید بالا آمده بود.

بازار شلوغ شده بود.

صدای آدم‌ها از هر طرف می‌آمد.

دارا مشغول مرتب کردن ماهی‌ها روی یخ بود که ناگهان حس کرد کسی نگاهش می‌کند.

اول توجه نکرد.

اما آن حس ادامه پیدا کرد.

حسی عجیب.

مثل اینکه میان آن همه آدم، یک نگاه مشخص روی او ثابت مانده باشد.

دارا آرام سرش را بالا آورد.

و برای چند ثانیه، همه‌چیز از حرکت ایستاد.

دختر جوانی چند متر آن‌طرف‌تر ایستاده بود.

نه لباس عجیبی پوشیده بود.

نه کاری می‌کرد که میان جمعیت جلب توجه کند.

اما برای دارا، در همان لحظه، انگار هیچ‌کس دیگری در بازار وجود نداشت.

دختر کنار زنی ایستاده بود که احتمالاً مادرش بود.

کمی جلوتر، دختربچه‌ای کوچک با هیجان به مغازه‌ها نگاه می‌کرد.

اما نگاه دختر جوان روی دارا بود.

دارا نمی‌دانست چند ثانیه گذشت.

شاید دو ثانیه.

شاید ده ثانیه.

اما همان لحظه برای او کش آمد.

چشم‌هایشان به هم گره خورده بود.

دارا برای اولین بار احساس کرد حرفی برای گفتن ندارد.

تمام جمله‌هایی که می‌توانست در ذهنش بسازد، ناپدید شدند.

فقط نگاه می‌کرد.

دختر هم نگاه می‌کرد.

و بعد، خیلی آرام، لبخند زد.

لبخند کوتاهی بود.

شاید حتی کسی غیر از دارا متوجه آن نمی‌شد.

اما برای دارا کافی بود.

دختر نگاهش را پایین انداخت.

به سمت خانواده‌اش برگشت.

و چند دقیقه بعد، میان شلوغی بازار ناپدید شد.

دارا هنوز همان‌جا ایستاده بود.

یکی از مشتری‌ها چیزی گفت.

او نشنید.

دایی‌اش صدایش زد.

دارا با تأخیر سرش را برگرداند.

«حواست کجاست؟»

دارا برای چند ثانیه چیزی نگفت.

بعد فقط جواب داد:

«هیچی.»

اما خودش می‌دانست که هیچی نبود.

تمام آن روز، تصویر چشم‌های آن دختر از ذهنش بیرون نرفت.

شب که به خانه برگشت، خسته بود.

اما خوابش نمی‌برد.

روی تخت دراز کشیده بود و به سقف نگاه می‌کرد.

با خودش می‌گفت احتمالاً دیگر او را نمی‌بیند.

قشم پر از مسافر بود.

آن دختر احتمالاً چند روز دیگر می‌رفت.

او حتی اسمش را نمی‌دانست.

نمی‌دانست اهل کجاست.

نمی‌دانست چند سال دارد.

هیچ چیز.

فقط چشم‌هایش را دیده بود.

و یک لبخند کوتاه.

دارا به خودش خندید.

«داری دیوونه می‌شی. فقط یه نگاه بود.»

اما قلبش حرف دیگری می‌زد.

آن شب، برای اولین بار، دارا منتظر صبح شد.

نه برای کار.

نه برای پول.

نه برای بازار.

فقط به خاطر احتمال بسیار کوچکی که شاید دوباره او را ببیند.

و دارا هنوز نمی‌دانست که صبح فردا، زندگی‌اش برای دومین بار تغییر خواهد کرد.

این بار نه فقط با یک نگاه.

بلکه با یک جمله.

و جمله‌ای که هیچ‌کدامشان آن روز نمی‌دانستند، آغاز داستانی خواهد شد که سال‌ها بعد، هر دو آرزو می‌کردند کاش بعضی فصل‌هایش هیچ‌وقت نوشته نشده بود.

۰
۰
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید