فصل نهم: آدمی که جای من را گرفت
حقیقت همیشه یکباره ظاهر نمیشود.
گاهی اول خودش را پشت چند نشانه پنهان میکند.
بعد، آرامآرام، دیگر جایی برای فرار باقی نمیگذارد.
دارا آن روز از کار برگشته بود.
خسته بود.
گوشیاش را برداشت تا به دلارام پیام بدهد.
اما قبل از اینکه چیزی بنویسد، یک عکس در شبکه اجتماعی دید.
عکس جدیدی از دلارام.
دلارام تنها نبود.
کیارش هم در تصویر بود.
نه عکس عاشقانهای.
حداقل نه به شکلی که بتوان با دیدنش چیزی را ثابت کرد.
اما فاصلهی میانشان کم بود.
لبخند دلارام در عکس، دارا را بیشتر از هر چیز دیگری اذیت کرد.
دارا مدت زیادی به عکس نگاه کرد.
بعد گوشی را بست.
چند دقیقه بعد دوباره باز کرد.
باز هم نگاه کرد.
او از خودش متنفر بود که اینقدر به یک عکس اهمیت میدهد.
اما دیگر نمیتوانست از ذهنش بیرونش کند.
آن شب به دلارام زنگ زد.
«امروز با کیارش بودی؟»
چند ثانیه سکوت.
«آره.»
«چرا نگفتی؟»
«لازم بود بگم؟»
دارا مکث کرد.
«نه. ولی قبلاً میگفتی.»
دلارام با صدایی خسته گفت:
«دارا، من نمیتونم برای هر کاری که میکنم گزارش بدم.»
این بار دارا چیزی نگفت.
دلارام ادامه داد:
«تو باید به من اعتماد داشته باشی.»
دارا چشمهایش را بست.
چه کلمهی عجیبی بود.
اعتماد.
گاهی کسی از تو اعتماد میخواهد، درست وقتی که خودش میداند حقیقتی را پنهان کرده است.
دارا آرام گفت:
«من بهت اعتماد دارم.»
دلارام پرسید:
«پس چرا اینقدر سؤال میکنی؟»
دارا جواب نداد.
چون نمیتوانست بگوید:
چون حس میکنم دارم از دستت میدم.
چون حس میکنم یکی دیگه داره جای منو میگیره.
چون هر شب با این فکر میخوابم که شاید فردا دیگه دوستم نداشته باشی.
آن شب تماس را کوتاه کردند.
اما دارا نخوابید.
روی تخت نشسته بود و به صفحهی خاموش گوشی نگاه میکرد.
برای اولین بار، یک فکر با وضوح کامل وارد ذهنش شد.
شاید واقعاً یکی دیگر در قلب دلارام وجود دارد.
اما حتی در همان لحظه هم نتوانست کامل باورش کند.
چون گاهی آدم حقیقت را نمیپذیرد، نه به خاطر اینکه آن را نمیبیند.
بلکه چون میداند اگر بپذیرد، دیگر چیزی برای نگه داشتن باقی نمیماند.
