فصل نوزدهم: ساختمان ویران
ماهها گذشت.
بعد یک سال.
بعد بیشتر.
زندگی هر دو ادامه پیدا کرد.
اما ادامه پیدا کردن همیشه به معنای خوب شدن نیست.
دارا تغییر کرد.
آرامتر شد.
کمتر حرف میزد.
بعضی آدمها بعد از شکستن، قویتر نمیشوند.
فقط یاد میگیرند چیزهای کمتری از خودشان به دیگران نشان دهند.
او هنوز گاهی به دلارام فکر میکرد.
اما دیگر دنبال نشانهای از او نمیگشت.
دیگر منتظر پیام نبود.
دیگر صفحهی گوشیاش را هر چند دقیقه نگاه نمیکرد.
زندگیاش آرامآرام از دلارام خالی شد.
و درست در همان زمانی که دارا واقعاً داشت یاد میگرفت بدون او زندگی کند، دلارام تازه متوجه تغییر شد.
او یک شب به دارا پیام داد.
«سلام.»
پیام دیده شد.
اما جواب نیامد.
چند ساعت گذشت.
دوباره نوشت:
«خوبی؟»
باز هم چیزی نیامد.
دلارام برای اولین بار احساس کرد واقعاً دارا را از دست داده است.
نه آن زمان که رابطهشان تمام شد.
نه زمانی که کیارش وارد زندگیاش شد.
نه زمانی که دارا گفت نمیتواند فقط دوستش باشد.
حالا.
چون حالا دیگر مطمئن نبود اگر صدایش بزند، دارا برگردد.
چند روز بعد دوباره پیام داد.
این بار دارا جواب داد.
کوتاه.
«خوبم. امیدوارم تو هم خوب باشی.»
دلارام به صفحه نگاه کرد.
این دارایی نبود که میشناخت.
دارایی که زمانی ساعتها برای یک پیام منتظر میماند.
دارایی که هر بار دلارام برمیگشت، در را باز میکرد.
حالا مؤدب بود.
آرام بود.
اما دور بود.
و دلارام بالاخره فهمید.
ساختمانی که زمانی خراب کرده بود، دیگر همانجا نبود.
ویرانهها هم از بین رفته بودند.
دارا آنجا را ترک کرده بود.
