ویرگول
ورودثبت نام
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

دارا و دلارام

فصل ششم: چیزهایی که گفته نمی‌شد

اولین نشانه‌ها آن‌قدر کوچک بودند که دارا تصمیم گرفت نبیندشان.

شاید اگر کسی دیگر جای او بود، زودتر متوجه می‌شد.

اما عشق گاهی آدم را کور نمی‌کند.

بدتر از آن است.

باعث می‌شود آدم حقیقت را ببیند و بعد خودش تصمیم بگیرد باورش نکند.

چند ماه از بازگشت دارا به بوشهر گذشته بود.

زندگی دوباره شکل خودش را پیدا کرده بود.

صبح‌ها.

کار.

گرمای جنوب.

شب‌ها.

گوشی.

و دلارام.

تقریباً تمام روز دارا، به شکلی به دلارام مربوط می‌شد.

اگر اتفاق خنده‌داری برایش می‌افتاد، اولین کسی که دلش می‌خواست تعریف کند دلارام بود.

اگر روز بدی داشت، منتظر صدای او می‌ماند.

حتی گاهی در طول روز، بی‌هیچ دلیلی، فقط صفحه‌ی گوشی‌اش را روشن می‌کرد تا ببیند شاید دلارام پیام داده باشد.

و در ابتدای آن روزها، همه‌چیز هنوز خوب بود.

یا حداقل دارا فکر می‌کرد خوب است.

دلارام هنوز برایش عکس می‌فرستاد.

گاهی از باران گرگان.

گاهی از خیابان.

گاهی از خودش.

دارا هم برای او عکس‌هایی از دریا و آسمان بوشهر می‌فرستاد.

دلارام همیشه می‌گفت:

«یه روز باید بیام جنوب، وقتی مسافر نباشم.»

دارا می‌پرسید:

«پس چی باشی؟»

دلارام می‌خندید.

«نمی‌دونم. فقط دلم می‌خواد یه بار بیام و عجله‌ای برای برگشتن نداشته باشم.»

دارا همیشه این جمله را در ذهنش بزرگ‌تر از چیزی که بود می‌کرد.

برای او، هر اشاره‌ی دلارام به آینده، یک نشانه بود.

نشانه‌ای از اینکه آینده‌ای وجود دارد.

آینده‌ای که هر دوی آن‌ها در آن هستند.

اما دلارام، برخلاف دارا، کمتر آینده را جدی تصور می‌کرد.

او عاشق لحظه‌ها بود.

عاشق احساسی که در همان لحظه تجربه می‌کرد.

و شاید بزرگ‌ترین تفاوت آن‌ها از همان‌جا شروع می‌شد.

دارا عاشق آینده‌ی دلارام شده بود.

دلارام عاشق روزهایی بود که با دارا احساس خوبی داشت.

و وقتی روزها تغییر کردند، احساس هم شروع به تغییر کرد.

اولین بار، دارا یک شب متوجه شد دلارام مثل همیشه حرف نمی‌زند.

ساعت نزدیک دوازده بود.

دارا تازه از حمام بیرون آمده بود.

موهایش هنوز خیس بود.

روی تخت نشست و به دلارام زنگ زد.

معمولاً قبل از اینکه زنگ کامل بخورد، جواب می‌داد.

اما آن شب جواب نداد.

دارا فکر کرد شاید خوابیده باشد.

چند دقیقه بعد پیام داد.

«خوابی؟»

پیام دیده شد.

اما جوابی نیامد.

دارا گوشی را کنار گذاشت.

ده دقیقه بعد دوباره برداشت.

باز هم چیزی نبود.

نیم ساعت گذشت.

دلارام بالاخره جواب داد.

«نه.»

فقط همین.

دارا چند ثانیه به صفحه نگاه کرد.

بعد نوشت:

«پس چرا جواب ندادی؟»

چند دقیقه گذشت.

«حوصله حرف زدن نداشتم.»

دارا با خواندن پیام، مکث کرد.

جمله‌ی ساده‌ای بود.

همه گاهی حوصله‌ی حرف زدن ندارند.

خود دارا هم داشت.

اما چیزی در لحن آن پیام، برایش غریبه بود.

او نوشت:

«چیزی شده؟»

دلارام:

«نه.»

دارا:

«مطمئنی؟»

دلارام:

«دارا، گفتم نه.»

دارا گوشی را پایین آورد.

مدت زیادی به دیوار روبه‌رو نگاه کرد.

بعد به خودش گفت:

«شاید فقط خسته‌ست.»

و گوشی را کنار گذاشت.

اما آن شب خوابش دیر برد.

نه به خاطر اینکه دلارام جواب نداده بود.

به خاطر اینکه برای اولین بار، حس کرده بود شاید چیزی در حال تغییر است.

روز بعد، دلارام مثل همیشه رفتار کرد.

صبح پیام داد.

از روزش گفت.

برای دارا یک عکس فرستاد.

و حتی شب با او تماس گرفت.

دارا با خودش گفت اشتباه کرده.

همه‌چیز همان است.

اما چند روز بعد، دوباره اتفاق افتاد.

و بعد دوباره.

یک روز دیر جواب می‌داد.

یک روز حوصله نداشت.

یک روز تماس را کوتاه می‌کرد.

یک روز می‌گفت خسته است.

دارا سعی می‌کرد چیزی نپرسد.

نمی‌خواست تبدیل به آدمی شود که دائماً سؤال می‌کند.

اما هرچه بیشتر سؤال نمی‌کرد، بیشتر فکر می‌کرد.

و هرچه بیشتر فکر می‌کرد، بیشتر می‌ترسید.

دارا کم‌کم متوجه شد که دیگر همه‌ی روزها برای دلارام شبیه گذشته نیست.

گاهی دارا ساعت‌ها منتظر تماس بود.

و دلارام بدون اینکه حتی متوجه شود، فراموش می‌کرد.

گاهی دارا پیام بلند و احساسی می‌نوشت.

دلارام جواب کوتاهی می‌داد.

گاهی دارا می‌گفت:

«دلم برات تنگ شده.»

و دلارام جواب می‌داد:

«منم.»

اما آن «منم» دیگر شبیه قبل نبود.

دارا نمی‌توانست توضیح دهد چرا.

فقط حس می‌کرد کلمه‌ها همان کلمه‌ها هستند، اما چیزی در پشتشان تغییر کرده است.

یک شب، دارا بالاخره نتوانست سکوت کند.

تماس گرفت.

دلارام جواب داد.

«سلام.»

دارا چند ثانیه مکث کرد.

«سلام.»

دلارام پرسید:

«چرا این‌قدر ساکتی؟»

دارا خندید.

«نمی‌دونم.»

دلارام گفت:

«نه. تو وقتی می‌گی نمی‌دونم، یعنی یه چیزی هست.»

دارا برای لحظه‌ای لبخند زد.

قبلاً همین شناخت دلارام از او، خوشحالش می‌کرد.

اما حالا فکر کرد شاید او هنوز همان دارا را می‌شناسد، در حالی که خودش دیگر همان دلارام نیست.

گفت:

«فقط می‌خوام یه چیزی بپرسم.»

«بپرس.»

«تو هنوز مثل قبل منو دوست داری؟»

آن طرف تماس سکوت شد.

دارا فوراً پشیمان شد.

دلش می‌خواست سؤالش را پس بگیرد.

اما دیگر دیر شده بود.

دلارام بالاخره گفت:

«چرا این سؤالو می‌پرسی؟»

دارا گفت:

«چون حس می‌کنم یه چیزایی عوض شده.»

«مثل چی؟»

دارا نفس عمیقی کشید.

«نمی‌دونم. فقط… حس می‌کنم دیگه مثل قبل نیستی.»

دلارام چند ثانیه چیزی نگفت.

بعد گفت:

«تو زیادی فکر می‌کنی.»

دارا لبخند تلخی زد.

این جمله را زیاد شنیده بود.

شاید واقعاً زیادی فکر می‌کرد.

شاید مشکل از خودش بود.

گفت:

«شاید.»

دلارام گفت:

«آره. بعضی وقتا واقعاً زیادی حساس می‌شی.»

این جمله برای دلارام شاید فقط یک جمله بود.

اما دارا آن شب تا ساعت‌ها به آن فکر کرد.

حساس.

زیادی فکر می‌کنی.

مشکل از توست.

او کم‌کم شروع کرد هر چیزی را گردن خودش انداختن.

دارا نمی‌دانست در همان روزها، اسم جدیدی آرام‌آرام وارد زندگی دلارام شده است.

کیارش.

در ابتدا فقط یک اسم بود.

یک آدم معمولی.

یک آشنایی ساده.

دلارام و کیارش از طریق چند نفر مشترک با هم آشنا شده بودند.

اولین گفت‌وگویشان هیچ چیز خاصی نداشت.

یک شوخی.

چند پیام.

چند ساعت حرف زدن.

دلارام آن روزها هنوز خودش را آدمی نمی‌دانست که در حال خیانت است.

حتی شاید از این کلمه متنفر بود.

او هنوز با دارا در رابطه بود.

هنوز بعضی شب‌ها به او می‌گفت دوستش دارد.

اما در گوشه‌ای از زندگی‌اش، گفت‌وگویی تازه شروع شده بود.

گفت‌وگویی که ابتدا بی‌اهمیت به نظر می‌رسید.

کیارش متفاوت بود.

یا حداقل دلارام در ابتدا این‌طور فکر می‌کرد.

او با اعتماد بیشتری حرف می‌زد.

از آینده طوری حرف می‌زد که انگار همه‌چیز برایش مشخص است.

وقتی دلارام از نگرانی‌هایش حرف می‌زد، کیارش جواب آماده داشت.

وقتی دلارام شک داشت، کیارش مطمئن بود.

و چیزی در این تفاوت، برای دلارام جذاب شده بود.

اما او هنوز نمی‌خواست این حقیقت را به خودش بگوید.

برای همین هر شب، وقتی دارا پیام می‌داد، با خودش فکر می‌کرد:

«من که هنوز دارم با دارا حرف می‌زنم. پس چیزی نیست.»

اما بعضی چیزها، قبل از اینکه اتفاق بیفتند، در قلب آدم شروع شده‌اند.

دارا برای اولین بار نام کیارش را در یک گفت‌وگوی معمولی شنید.

دلارام گفت:

«امروز با یکی از بچه‌ها حرف می‌زدم، یه چیزی گفت خیلی خندیدم.»

دارا پرسید:

«کی؟»

«کیارش.»

دارا چند ثانیه مکث کرد.

«کیارشه؟»

«یکی از دوستامه.»

دارا گفت:

«تا حالا اسمشو نشنیده بودم.»

دلارام جواب داد:

«خب، لازم نبود اسم همه‌ی دوستامو بدونی که.»

دارا فوراً گفت:

«نه، منظورم اون نبود.»

اما بود.

دارا نمی‌دانست چرا همان لحظه احساس عجیبی پیدا کرد.

اسم فقط یک اسم بود.

کیارش.

هیچ چیز بیشتر.

اما آن شب، قبل از خواب، دارا دوباره و دوباره همان اسم را در ذهنش شنید.

کیارش.

و نمی‌دانست چرا.

روزها گذشتند.

دلارام بیشتر تغییر کرد.

اما دارا بیشتر تلاش کرد.

این دقیقاً همان چیزی بود که رابطه را تلخ‌تر می‌کرد.

هرچه دلارام یک قدم عقب می‌رفت، دارا دو قدم جلو می‌آمد.

اگر دلارام کمتر پیام می‌داد، دارا بیشتر پیام می‌داد.

اگر دلارام سرد می‌شد، دارا مهربان‌تر می‌شد.

او فکر می‌کرد شاید اگر بیشتر دوست بدارد، همه‌چیز درست می‌شود.

اما عشق همیشه با بیشتر دوست داشتن نجات پیدا نمی‌کند.

گاهی یک نفر بیشتر تلاش می‌کند، فقط برای اینکه دیرتر حقیقت را بفهمد.

یک شب، دارا برای دلارام پیام بلندی نوشت.

درباره‌ی قشم.

درباره‌ی اولین نگاهشان.

درباره‌ی اینکه هنوز یادش است دلارام چه لبخندی زده بود.

درباره‌ی اینکه چقدر دلش برای آن روزها تنگ شده.

پیام را با یک جمله تمام کرد:

«من هنوزم وقتی به آینده فکر می‌کنم، تو رو توش می‌بینم.»

پیام دیده شد.

دارا منتظر ماند.

یک دقیقه.

پنج دقیقه.

ده دقیقه.

بالاخره دلارام جواب داد:

«تو خیلی خوبی دارا.»

دارا مدت زیادی به همان جمله نگاه کرد.

تو خیلی خوبی.

نه:

منم دوستت دارم.

نه:

منم آینده‌مون رو می‌بینم.

فقط:

تو خیلی خوبی.

برای اولین بار، دارا از شنیدن یک تعریف ناراحت شد.

چون ناگهان احساس کرد شاید آدم خوب بودن همیشه دلیل ماندن یک نفر نیست.

و آن شب، برای اولین بار، چیزی در قلبش زمزمه کرد:

شاید دلارام دیگر عاشقت نیست.

اما دارا گوشی را خاموش کرد.

چراغ اتاق را خاموش کرد.

و در تاریکی، با همان جمله جنگید.

نه.

این فقط فکر منه.

اون خسته‌ست.

اوضاعش خوب نیست.

فردا بهتر می‌شه.

دارا خوابید.

اما حقیقت، حتی وقتی آدم چشم‌هایش را می‌بندد، از بین نمی‌رود.

فقط منتظر می‌ماند.

تا یک روز، درست روبه‌روی آدم بایستد.

۰
۰
Anahita Farrokhzad
Anahita Farrokhzad
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید