فصل سیزدهم: کیارش
در تمام مدتی که دارا با خاطراتش زندگی میکرد، دلارام تلاش میکرد زندگی جدیدی را شروع کند.
کیارش حالا دیگر فقط یک اسم نبود.
واقعاً وارد زندگیاش شده بود.
آنها بیشتر با هم حرف میزدند، بیرون میرفتند و دلارام کمکم سعی میکرد خودش را قانع کند که انتخاب درستی کرده است.
در روزهای اول، همهچیز برایش تازه بود.
کیارش چیزهایی داشت که دلارام فکر میکرد دارا ندارد.
قاطعتر حرف میزد.
بیشتر از آینده مطمئن به نظر میرسید.
کمتر احساساتش را نشان میداد.
و شاید دقیقاً همین تفاوت، در ابتدا برای دلارام جذاب بود.
دارا همیشه قلبش را روی دستش میگرفت.
اگر دلتنگ بود، میگفت.
اگر میترسید، میگفت.
اگر عاشق بود، لازم نبود کسی حدس بزند.
همهچیز در او واضح بود.
اما کیارش شبیه دارا نبود.
دلارام نمیتوانست همیشه بفهمد چه فکری میکند.
گاهی نزدیک بود و گاهی آنقدر دور که دلارام احساس میکرد اصلاً او را نمیشناسد.
با این حال، خودش را قانع میکرد.
به خودش میگفت:
«شاید عشق واقعی همین شکلیه. شاید من فقط به دارا عادت کرده بودم.»
اما شبهایی بود که این جمله دیگر برایش کافی نبود.
شبهایی که گوشیاش را برمیداشت و بیاختیار وارد گفتوگوهای قدیمی میشد.
پیامهای دارا هنوز آنجا بودند.
بعضی را میخواند.
بعضی را سریع رد میکرد.
چون هنوز توان خواندنشان را نداشت.
یک شب به پیامی رسید که دارا مدتها قبل برایش نوشته بود:
«من نمیدونم آینده دقیقاً چه شکلیه، ولی امیدوارم هر جا رفتم، یه جایی ازش تو هم باشی.»
دلارام چند دقیقه به صفحه نگاه کرد.
بعد گوشی را خاموش کرد.
اما آن شب خوابش نبرد.
برای اولین بار از خودش پرسید:
«اگه دارا رو واقعاً دوست نداشتم، چرا هنوز از فکر کردن بهش اینقدر احساس سنگینی میکنم؟»
جوابی نداشت.
شاید آدم میتواند از کسی دل بکَند و با این حال، از زخمی که به او زده احساس گناه کند.
و دلارام هر روز بیشتر از قبل با همین احساس زندگی میکرد
