فصل هفدهم: امید اشتباه
یک شب دلارام به دارا گفت:
«دلم برای قشم تنگ شده.»
دارا چند لحظه ساکت ماند.
این جمله را سالها قبل هم شنیده بود.
گفت:
«قشم یا اون روزا؟»
دلارام گفت:
«هردوش.»
دارا لبخند زد.
همان جواب قدیمی.
اما این بار، معنایش برایش متفاوت بود.
دلارام ادامه داد:
«بعضی وقتا فکر میکنم همهچی از یه جا اشتباه شد.»
دارا قلبش را در سینهاش حس کرد.
پرسید:
«از کجا؟»
«نمیدونم.»
دارا گفت:
«شاید از جایی که تصمیم گرفتی بری.»
دلارام ساکت شد.
دارا ادامه داد:
«شاید بعضی وقتا آدم باید قبول کنه که از یه نفر اشتباه کرده.»
چند ثانیه سکوت.
بعد دلارام گفت:
«دارا، نمیخوام دوباره همون بحثها رو شروع کنیم.»
تمام امیدی که دارا در چند ثانیه ساخته بود، دوباره فرو ریخت.
گفت:
«پس چرا برگشتی؟»
دلارام آرام جواب داد:
«چون دلم برای دوستیمون تنگ شده.»
دارا چشمهایش را بست.
دوستی.
برای دلارام، این شاید یک کلمهی ساده بود.
اما برای دارا، شبیه ایستادن در کنار دریایی بود که یک بار در آن غرق شده بود.
گفت:
«من نمیتونم فقط دوستت باشم.»
دلارام گفت:
«چرا؟»
دارا لبخند تلخی زد.
«چون من هیچوقت فقط دوستت نبودم.»
آن شب، برای اولین بار، دارا فهمید بزرگترین اشتباهش این بود که برگشتن دلارام را با انتخاب شدن اشتباه گرفته بود.
دلارام برگشته بود
اما نه برای ماندن.
