فصل دوازدهم: انکار
زمان گذشت.
نه آنقدر که دارا خوب شود.
فقط آنقدر که درد، شکل دیگری پیدا کند.
دیگر هر لحظه گریه نمیکرد.
اما بیشتر وقتها فکر میکرد.
به دلارام.
به اینکه الان کجاست.
به اینکه کیارش چه چیزهایی به او میگوید.
به اینکه آیا دلارام همانطور که زمانی با دارا حرف میزد، با او هم حرف میزند؟
این فکرها تمام نمیشدند.
دارا میدانست حقیقت چیست.
اما هنوز خودش را گول میزد.
با خودش میگفت:
«شاید هنوز یه چیزی از منو دوست داره.»
گاهی به آخرین حرفهایشان فکر میکرد.
دلارام گفته بود:
«دیگه اون حسو ندارم.»
اما نگفته بود:
«ازت متنفرم.»
برای دارا همین تفاوت کوچک کافی بود.
او از هر چیزی نشانه میساخت.
اگر دلارام آهنگی غمگین منتشر میکرد، فکر میکرد شاید دربارهی اوست.
اگر عکس قدیمی را حذف نمیکرد، فکر میکرد شاید هنوز دلش برای دارا تنگ میشود.
اگر آنلاین میشد و چند دقیقه بعد آفلاین، دارا با خودش فکر میکرد شاید میخواسته پیام بدهد و منصرف شده.
او حقیقت را به شکلهای مختلف تغییر میداد تا بتواند تحملش کند.
اما حقیقت همانجا بود.
دلارام انتخابش را کرده بود.
و دارا هنوز نتوانسته بود قبول کند که آدمی که بیشتر از همه دوستش دارد، ممکن است واقعاً بدون او خوشحال باشد.
یک شب، یکی از دوستان دارا گفت:
«چرا هنوز ولش نکردی؟»
دارا مدت زیادی چیزی نگفت.
بعد گفت:
«من ولش کردم.»
دوستش پرسید:
«پس چرا هنوز منتظری؟»
دارا نتوانست جواب بدهد.
چون برای اولین بار فهمید ترک کردن یک آدم با دست کشیدن از او فرق دارد.
او دیگر به دلارام پیام نمیداد.
دیگر التماسش نمیکرد.
دیگر از او نمیخواست برگردد.
اما در جایی عمیقتر، هنوز منتظر بود.
منتظر یک پیام.
یک تماس.
یک اشتباه.
یک شکست.
هر چیزی که باعث شود دلارام دوباره به سمت او برگردد.
و دارا نمیدانست همین آرزویی که آن روزها به نظرش کوچک میآمد، یک روز واقعاً اتفاق خواهد افتاد.
شمارهی دلارام دوباره روی صفحهی گوشیاش ظاهر میشد.
اما نه به شکلی که دارا سالها آرزویش را داشت.
و نه برای دلیلی که او تصور میکرد.
