فصل یازدهم: بعد از تو
صبح بعد، دارا دیر از خواب بیدار شد.
یا شاید اصلاً نخوابیده بود.
وقتی نور صبح وارد اتاق شد، هنوز همانجا بود.
با همان لباس.
با همان گوشی کنار دستش.
اولین چیزی که دید، صفحهی گوشی بود.
هیچ پیامی از دلارام نبود.
دارا چند دقیقه به آن نگاه کرد.
بعد گوشی را برداشت.
وارد پیامهایشان شد.
بالا رفت.
بالا و بالاتر.
تا رسید به اولین پیام.
سلام راهنمای جزیره :)
دارا مدت زیادی به همان جمله نگاه کرد.
آن روزها همهچیز چقدر ساده بود.
چقدر راحت.
هیچکدام نمیدانستند یک روز همین پیامها تبدیل به چیزی میشوند که فقط درد دارند.
دارا گوشی را بست.
اما چند دقیقه بعد دوباره بازش کرد.
این کار را بارها انجام داد.
انگار اگر به پیامها نگاه میکرد، دلارام هنوز وجود داشت.
هنوز همان دختر قشم بود.
هنوز آنها تمام نشده بودند.
روزهای بعد سخت گذشتند.
اما سختیشان بیشتر به خاطر اتفاقهای بزرگ نبود.
به خاطر اتفاقهای کوچک بود.
هر آهنگی که قبلاً برای دلارام فرستاده بود.
هر ساعت از شب که معمولاً با او حرف میزد.
هر بار که اتفاقی برایش میافتاد و ناخودآگاه میخواست گوشیاش را بردارد و برای دلارام تعریف کند.
بعد یادش میافتاد.
دیگر نباید.
این «دیگر نباید» سختترین قسمت بود.
نه اینکه دلارام مرده باشد.
نه اینکه دیگر وجود نداشته باشد.
او زنده بود.
جایی در گرگان.
میخندید.
زندگی میکرد.
و احتمالاً در همان لحظهای که دارا به او فکر میکرد، کنار آدم دیگری بود.
دارا شبها بیشتر از همیشه بیدار میماند.
گاهی گوشی را روبهرویش میگذاشت.
منتظر هیچ چیز.
اما امیدوار.
اگر پیام بدهد چه؟
اگر بگوید اشتباه کردم چه؟
اگر کیارش آن چیزی که فکر میکرد نبود چه؟
دارا از خودش عصبانی میشد.
میدانست نباید امیدوار باشد.
اما امید همیشه منطقی نیست.
گاهی آدم حتی به چیزی امید دارد که خودش میداند اتفاق نمیافتد.
