فصل دوم: دختر دوباره آمد
صبح روز بعد، دارا زودتر از همیشه بیدار شد.
نه اینکه خوابش تمام شده باشد.
برعکس، چند بار در طول شب از خواب پریده بود و هر بار، بعد از چند دقیقه، دوباره همان تصویر به ذهنش برگشته بود.
چشمهای دختر.
لبخند کوتاهش.
و آن چند ثانیهای که میان شلوغی بازار، انگار همهچیز آرام شده بود.
دارا خودش را بابت این موضوع مسخره میکرد.
او حتی اسم آن دختر را نمیدانست.
ممکن بود آن دختر همان روز جزیره را ترک کند و دارا هیچوقت دوباره او را نبیند.
اما با این وجود، وقتی پیراهنش را پوشید و آمادهی رفتن شد، ناخودآگاه بیشتر از همیشه خودش را در آینه نگاه کرد.
چند ثانیه بعد از این کار خندید.
«داری چیکار میکنی؟»
اما جوابش را میدانست.
دلش میخواست دوباره او را ببیند.
بازار مثل همیشه شلوغ بود.
دارا سعی میکرد خودش را مشغول نشان دهد.
ماهیها را مرتب میکرد.
با مشتریها حرف میزد.
به داییاش کمک میکرد.
اما هر چند دقیقه، چشمش بیاختیار به سمت ورودی بازار میرفت.
هر دختری که وارد میشد، برای لحظهای نگاهش را دنبال میکرد.
اما هیچکدام او نبودند.
چند ساعت گذشت.
دارا کمکم داشت خودش را قانع میکرد که آن دختر دیگر برنمیگردد.
شاید حتی همان روز قشم را ترک کرده بود.
اما درست وقتی داشت یکی از جعبهها را جابهجا میکرد، صدای خندهی یک بچه را شنید.
سرش را بالا آورد.
و او را دید.
همان دختر.
این بار تنها نبود.
خواهر کوچکش کنارش بود.
دارا چند ثانیه خشک شد.
انگار تمام جملههایی که از صبح در ذهنش آماده کرده بود، ناگهان ناپدید شدند.
دختر هم او را دید.
این بار مطمئن بود که او را شناخته.
چشمهایشان برای لحظهای به هم گره خورد.
دارا بالاخره از پشت بساط بیرون آمد.
چند قدم برداشت.
و قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کند، گفت:
«فکر کنم دیروز هم دیدمتون.»
دختر لبخند زد.
«فکر کنم آره.»
دارا برای لحظهای مکث کرد.
بعد گفت:
«امروزم اومدین ماهی ببینین؟»
دختر به اطراف نگاه کرد و گفت:
«نه. راستش خواهرم اصرار داشت دوباره بیایم بازار.»
خواهر کوچکش همان لحظه چیزی را نشان داد و چند قدم جلوتر رفت.
دارا گفت:
«از قشم خوشتون اومده؟»
دختر سرش را تکان داد.
«خیلی. اولین باره میام جنوب.»
دارا پرسید:
«شمالین؟»
دختر با تعجب نگاهش کرد.
«از کجا فهمیدی؟»
دارا لبخند زد.
«نمیدونم. حدس زدم.»
دختر چند لحظه نگاهش کرد.
بعد گفت:
«گرگان.»
این بار دارا اسم شهر را آرام در ذهنش تکرار کرد.
گرگان.
گفت:
«من دارام.»
دختر چند لحظه مکث کرد.
بعد دستش را جلو آورد.
«دلارام.»
دارا اسم را در ذهنش نگه داشت.
دلارام.
و بعدها، همین اسم تبدیل شد به یکی از سنگینترین کلمههای زندگی او.
آن روز گفتوگویشان طولانی نبود.
اما قبل از رفتن، دلارام شمارهاش را به دارا داد.
نه با یک اعتراف عاشقانه.
نه با یک صحنهی عجیب.
همهچیز خیلی ساده اتفاق افتاد.
دارا گفت:
«اگه جایی خواستین برین یا چیزی خواستین بدونین، من اینجام.»
دلارام با لبخند گفت:
«پس راهنمای جزیرهای؟»
دارا گفت:
«تقریباً.»
دلارام شمارهاش را گرفت.
و وقتی از بازار رفت، دارا چند دقیقه فقط به گوشیاش نگاه میکرد.
اسم جدیدی روی صفحه ثبت شده بود.
دلارام.
و دارا نمیدانست همین شماره، قرار است یک روز مهمترین شمارهی گوشیاش شود.
