فصل چهاردهم: خلاف تصور
مشکل از یک اتفاق بزرگ شروع نشد.
هیچ روزی نبود که دلارام ناگهان از خواب بیدار شود و بگوید:
«کیارش آدم اشتباهی است.»
همهچیز آرامآرام تغییر کرد.
مثل همانطور که رابطهاش با دارا تغییر کرده بود.
تفاوت فقط این بود که این بار، دلارام در طرف دیگر ماجرا قرار داشت.
این بار خودش کسی بود که منتظر پیام میماند.
گاهی ساعتها.
گاهی بیشتر.
و جوابهایی دریافت میکرد که آنقدر کوتاه بودند که بیشتر از سکوت اذیتش میکردند.
کیارش کمکم تغییر کرد.
یا شاید از ابتدا همینطور بود و دلارام فقط در روزهای اول چیزهای دیگری را دیده بود.
وقتی دلارام ناراحت بود، کیارش همیشه حوصلهی شنیدن نداشت.
وقتی دلش میخواست حرف بزند، گاهی میشنید:
«الان حوصلهی این بحثها رو ندارم.»
همان جملهای که زمانی دلارام به دارا گفته بود.
و حالا وقتی آن را از دهان شخص دیگری میشنید، تازه معنایش را میفهمید.
بعضی شبها دلش میخواست با کسی حرف بزند.
کسی که فقط گوش کند.
کسی که وسط حرفش خسته نشود.
و بیاختیار، یاد دارا میافتاد.
این فکر ناراحتش میکرد.
نه فقط به خاطر اینکه هنوز به دارا فکر میکرد.
به خاطر اینکه میفهمید شاید بعضی چیزها را خیلی دیر فهمیده است.
دارا کامل نبود.
هیچوقت هم نبود.
گاهی زیادی حساس بود.
گاهی بیش از حد فکر میکرد.
گاهی آنقدر میترسید که عشقش را به اضطراب تبدیل میکرد.
اما یک چیز را نمیشد انکار کرد.
او واقعاً دوستش داشت.
دلارام این را زمانی فهمید که دیگر دارا را نداشت.
