فصل پانزدهم: پشیمانی
رابطهی دلارام و کیارش آرامآرام از هم پاشید.
نه با یک خداحافظی بزرگ.
نه با دعوایی که همهچیز را در یک شب نابود کند.
بلکه با خستگی.
با بیحوصلگی.
با لحظههایی که یکی دیگر برای نجات رابطه تلاش نمیکرد.
دلارام مدتها سعی کرد درستش کند.
همان کاری که دارا زمانی انجام داده بود.
و برای اولین بار، خودش فهمید در جایگاه دارا بودن چه حسی دارد.
تلاش کردن برای کسی که شاید دیگر نمیخواهد بماند.
پرسیدن:
«چی شده؟»
و شنیدن:
«هیچی.»
گفتن:
«حس میکنم عوض شدی.»
و شنیدن:
«تو زیادی فکر میکنی.»
یک شب، رابطهی دلارام و کیارش تمام شد.
بعد از آن، اتاق دلارام ساکت بود.
گوشیاش روی تخت افتاده بود.
و برای اولین بار بعد از مدتها، هیچکس نبود که به او زنگ بزند.
هیچکس نبود که بپرسد:
«خوبی؟»
دلارام همانجا نشست.
اشکهایش از ناراحتی فقط برای کیارش نبود.
شاید بیشتر از هر چیز، برای خودش بود.
برای انتخابهایش.
برای چیزهایی که از دست داده بود.
برای آدمی که زمانی تمام قلبش را به او داده بود و او نتوانسته بود نگهش دارد.
گوشی را برداشت.
شمارهی دارا هنوز در ذهنش بود.
نیازی به جستوجو نداشت.
انگشتش روی شمارهها حرکت کرد.
بعد مکث کرد.
تماس را قطع کرد.
چند دقیقه بعد دوباره شماره گرفت.
این بار تماس برقرار شد.
آن طرف، دارا بود.
وقتی صدای دلارام را شنید، چند ثانیه هیچ نگفت.
انگار گذشته بعد از مدتها، دوباره زنده شده بود.
دلارام آرام گفت:
«سلام.»
دارا جواب داد:
«سلام.»
صدایش دیگر مثل گذشته نبود.
دلارام پرسید:
«خوبی؟»
دارا برای چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«بعضی روزا.»
دلارام نمیدانست چرا، اما همان جواب قلبش را فشرد.
گفت:
«دلم برای حرف زدن باهات تنگ شده.»
دارا خندید.
اما خندهاش آرام و تلخ بود.
«دلت برای من تنگ شده؟»
دلارام جواب نداد.
دارا ادامه داد:
«یا دلت برای این تنگ شده که یه نفر همیشه آماده بود صداتو بشنوه؟»
آن شب دلارام گریه کرد.
و دارا، برای اولین بار بعد از مدتها، صدای گریهی او را شنید.
بخشی از وجودش هنوز میخواست همهچیز را فراموش کند.
میخواست بگوید:
«من هنوز اینجام.»
اما این بار، فقط ساکت ماند.
