فصل بیستم: بعضی پنجرهها دیگر باز نمیشوند
سالها از آن بهار در قشم گذشته بود.
دارا یک شب کنار دریا ایستاده بود.
نه در قشم.
نه همان ساحلی که دلارام را دیده بود.
اما صدای دریا هنوز همان حس قدیمی را داشت.
گوشیاش زنگ خورد.
شماره را شناخت.
دلارام.
چند ثانیه به صفحه نگاه کرد.
زمانی بود که دارا حاضر بود هر کاری بکند تا این تماس را ببیند.
اما حالا فقط نگاه کرد.
گوشی همچنان زنگ میخورد.
بعد ساکت شد.
چند دقیقه بعد پیام آمد.
«فقط میخواستم صداتو بشنوم.»
دارا صفحه را نگاه کرد.
باد آرامی میوزید.
او میتوانست جواب بدهد.
میتوانست تماس بگیرد.
میتوانست دوباره همهچیز را باز کند.
اما بعضی درها وقتی بارها باز و بسته میشوند، یک روز دیگر باز نمیشوند.
نه به خاطر قفل.
به خاطر کسی که پشت در ایستاده و بالاخره تصمیم گرفته برود.
دارا گوشی را در جیبش گذاشت.
و برای اولین بار، واقعاً احساس نکرد که چیزی کم دارد.
دلارام آن طرف، منتظر جواب ماند.
چند دقیقه.
چند ساعت.
و شاید در همان شب فهمید چیزی که سالها از آن فرار میکرد، بالاخره اتفاق افتاده است.
دارا دیگر منتظر نبود.
او دیگر ساختمان ویرانشدهای نبود که دلارام بتواند هر وقت خواست پنجرهاش را باز کند.
دیگر کسی پشت آن پنجره نبود.
دلارام آن شب تا دیر وقت بیدار ماند.
پیامهای قدیمیشان را باز کرد.
به اولین پیام رسید.
«سلام راهنمای جزیره :)»
لبخند کوتاهی زد.
بعد به اولین عکس قشم نگاه کرد.
به دو آدم جوان که هیچکدام نمیدانستند عشقشان قرار است به کجا برسد.
دلارام برای اولین بار، بدون اینکه کسی او را مجبور کند، حقیقت را پذیرفت.
دارا واقعاً دوستش داشت.
و شاید هیچوقت مشکل این نبود که دارا برایش کافی نبود.
شاید مشکل این بود که او زمانی ارزش بعضی چیزها را نفهمیده بود که هنوز آنها را داشت.
و وقتی فهمید، دیگر خیلی دیر شده بود.
از آن شب به بعد، دلارام دیگر تلاش نکرد دارا را برگرداند.
نه به این دلیل که دوستش نداشت.
بلکه چون فهمیده بود دوست داشتن همیشه به معنای داشتن حق برگشتن نیست.
بعضی آدمها را میشود از دست داد.
اما نمیشود انتظار داشت هر وقت پشیمان شدی، همانجا منتظرت باشند.
دارا هم هیچوقت کاملاً دلارام را فراموش نکرد.
بعضی عشقها فراموش نمیشوند.
فقط دیگر مسیر زندگی را تعیین نمیکنند.
سالها بعد، اگر کسی از دارا میپرسید:
«بزرگترین عشقت کی بود؟»
شاید چند ثانیه سکوت میکرد.
بعد فقط میگفت:
«یه نفر بود که یه زمانی همهچیزم بود.»
و اگر کسی میپرسید:
«الان کجاست؟»
دارا به جایی دور نگاه میکرد.
شاید به دریا.
و جواب میداد:
«جایی که باید باشه.»
نه اسمش را میگفت.
نه از گذشته تعریف میکرد.
چون بعضی آدمها، بعد از اینکه از زندگیات میروند، دیگر تبدیل به یک شخص نمیشوند.
تبدیل به یک فصل میشوند.
فصلی که شاید دوستش داشته باشی.
شاید از خواندنش درد بکشی.
اما میدانی نمیتوانی دوباره واردش شوی و پایانش را تغییر بدهی.
داستان دارا و دلارام با یک نگاه در بازار ماهیفروشهای قشم شروع شد.
با دو نفر که از دو نقطهی دور کشور آمده بودند.
یکی از بوشهر.
یکی از گرگان.
و برای مدتی کوتاه، هر دو باور کردند که فاصله نمیتواند میانشان قرار بگیرد.
اما بعدها فهمیدند بعضی فاصلهها روی نقشه نیستند.
گاهی دو نفر کنار هم هستند، اما قلبهایشان هزاران کیلومتر از هم فاصله دارد.
دارا دلارام را از دست داد.
دلارام هم دارا را.
اما تفاوت در این بود که دارا مجبور شد خیلی زود با از دست دادن کنار بیاید.
دلارام خیلی دیر فهمید چه چیزی را از دست داده است.
و شاید همین تلخترین قسمت داستان بود.
نه اینکه آنها هرگز دوباره همدیگر را ندیدند.
نه اینکه دیگر حرف نزدند.
بلکه اینکه در تمام آن سالها، هیچکدام دقیقاً در همان لحظهای که دیگری آماده بود، یکدیگر را انتخاب نکردند.
یکی خیلی زود عاشق بود.
یکی خیلی دیر فهمید.
و زندگی، برخلاف داستانهایی که آدمها دوست دارند بشنوند، همیشه برای رسیدن دو نفر به هم صبر نمیکند.
گاهی زمان میگذرد.
آدمها عوض میشوند.
و یک روز، وقتی بالاخره میفهمی چه کسی را از دست دادهای، فقط میتوانی به پنجرهای بسته نگاه کنی.
و بفهمی که بعضی پنجرهها، هرچقدر هم که سالها روبهرویشان بایستی، دیگر باز نمیشوند

نویسنده : علی مرادیان ( شاید هم دارا )
تاریخ انتشار : شهریور ۱۴۰۵