فصل هشتم: فاصلهای که دیگر فقط جغرافیا نبود
قبلاً فاصله میان دارا و دلارام روی نقشه بود.
بوشهر.
گرگان.
هزاران کیلومتر راه.
اما حالا فاصله جای دیگری شکل گرفته بود.
میان حرفهایشان.
میان سکوتهایشان.
میان چیزهایی که یکی میپرسید و دیگری جواب نمیداد.
دارا هنوز تلاش میکرد.
شاید بیشتر از قبل.
برای دلارام هدیههای کوچکی سفارش میداد.
آهنگهایی که یادش میانداختند برایش میفرستاد.
روزهایی که دلارام حالش خوب نبود، ساعتها با او حرف میزد.
اما هرچه دارا بیشتر تلاش میکرد، دلارام بیشتر احساس سنگینی میکرد.
محبت دارا دیگر برایش مثل گذشته شیرین نبود.
تبدیل شده بود به چیزی که باعث عذاب وجدانش میشد.
و همین بدترین اتفاق برای یک عشق است.
وقتی محبت یک نفر دیگر خوشحالت نمیکند، بلکه تو را ناراحت میکند، یعنی چیزی درون رابطه تغییر کرده است.
یک شب دلارام گفت:
«دارا، میشه یه مدت کمتر حساس باشی؟»
دارا پرسید:
«من چی کار کردم؟»
«هیچ کاری. ولی همش حس میکنم باید بهت توضیح بدم کجام، با کیام، چرا جواب ندادم.»
دارا برای چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
«من ازت توضیح نمیخوام.»
دلارام گفت:
«ولی حسش اینه.»
دارا سرش را به دیوار تکیه داد.
«من فقط میترسم.»
دلارام پرسید:
«از چی؟»
دارا جواب داد:
«از اینکه یه روز بیدار شم و بفهمم دیگه منو نمیخوای.»
دلارام چیزی نگفت.
و همین سکوت، دارا را بیشتر از هر جوابی ترساند.
روزها به همین شکل گذشت.
دارا هنوز امیدوار بود.
هر روز به خودش میگفت شاید فردا بهتر شود.
اما دلارام هر روز بیشتر به کیارش نزدیک میشد.
و دارا، بدون اینکه بداند، در حال جنگیدن برای رابطهای بود که طرف مقابلش دیگر برای آن نمیجنگید.
