فصل چهارم: آخرین روز در قشم
روز رفتن دلارام رسید.
دارا از چند روز قبل میدانست.
اما هرچه به آن روز نزدیکتر میشدند، بیشتر سعی میکرد دربارهاش حرف نزنند.
انگار اگر اسم رفتن را نمیآوردند، اتفاق نمیافتاد.
اما اتفاق افتاد.
صبح، دلارام پیام داد.
«دارا، داریم آماده میشیم.»
دارا مدت زیادی به صفحه نگاه کرد.
بعد فقط نوشت:
«میام ببینمت.»
آخرین دیدارشان عجیب بود.
هیچکدام نمیدانستند باید چه بگویند.
دو هفته قبل، دو غریبه بودند.
حالا جدا شدن برایشان سخت شده بود.
دارا گفت:
«زود برمیگردی؟»
دلارام لبخند تلخی زد.
«شاید تو بیای شمال.»
دارا گفت:
«میام.»
آن لحظه واقعاً باور داشت.
دلارام دستش را گرفت.
دارا دست او را محکمتر گرفت.
هیچکدام حرفی نزدند.
بعضی خداحافظیها آنقدر سنگین هستند که کلمات نمیتوانند تحملشان کنند.
وقتی دلارام رفت، دارا مدت زیادی همانجا ماند.
به مسیر رفتن او نگاه میکرد.
و برای اولین بار فهمید دلتنگی میتواند قبل از رفتن یک نفر شروع شود.
