فصل دهم: شبی که همهچیز تمام شد
آن شب، دارا از همان لحظهای که چشم باز کرد، حس عجیبی داشت.
نه اینکه اتفاق خاصی افتاده باشد.
همهچیز ظاهراً عادی بود.
آسمان بوشهر مثل همیشه روشن بود، صدای شهر از بیرون میآمد و زندگی بدون توجه به حال آدمها ادامه داشت.
اما دارا از صبح احساس سنگینی میکرد.
چند بار گوشیاش را برداشت تا برای دلارام پیام بفرستد.
نوشت.
پاک کرد.
دوباره نوشت.
باز هم پاک کرد.
آخر سر فقط فرستاد:
«امشب میتونیم حرف بزنیم؟»
چند ساعت بعد دلارام جواب داد:
«آره.»
دارا نمیدانست چرا، اما همان «آره» بیشتر از هر جواب دیگری ترساندش.
شب شد.
دارا روی تخت نشسته بود.
چراغ اتاق خاموش بود و تنها نور صفحهی گوشی صورتش را روشن میکرد.
وقتی دلارام تماس گرفت، چند ثانیه به اسمش نگاه کرد.
دلارام.
اسمی که زمانی دیدنش روی صفحه، لبخند روی صورتش میآورد.
اما آن شب، قلبش را به تپش انداخت.
تماس را جواب داد.
«سلام.»
صدای دلارام آرام بود.
«سلام.»
چند ثانیه سکوت.
دارا گفت:
«تو هم میدونی چرا خواستم حرف بزنیم؟»
دلارام چیزی نگفت.
و دارا همانجا فهمید.
بعضی سکوتها از هزار جمله واضحترند.
دارا گفت:
«فقط این بار ازم نخواه فکر کنم همهچی تو ذهنمه.»
دلارام نفس عمیقی کشید.
«دارا…»
همین.
فقط اسمش.
اما دارا حس کرد چیزی درونش فرو ریخت.
گفت:
«کیارشه؟»
دلارام چند ثانیه سکوت کرد.
دارا گفت:
«فقط راستشو بگو.»
صدای دلارام پایین بود.
«آره.»
دارا چشمهایش را بست.
مدتها بود میدانست.
یا حداقل حدس میزد.
اما شنیدن حقیقت، حتی وقتی منتظرش هستی، چیز دیگری است.
گفت:
«دوستش داری؟»
دلارام جواب نداد.
دارا دوباره پرسید.
این بار صدایش آرامتر بود.
«دلارام، دوستش داری؟»
دلارام گفت:
«آره.»
دارا چیزی نگفت.
اتاق ساکت بود.
اما درون او، همهچیز پر از صدا شده بود.
تصویر قشم.
بازار.
اولین نگاه.
اولین پیام.
شبهایی که تا صبح حرف میزدند.
تمام آن خاطرهها ناگهان شبیه چیزی شدند که متعلق به زندگی یک نفر دیگر بودهاند.
دارا گفت:
«پس من چی؟»
دلارام سکوت کرد.
دارا لبخند تلخی زد.
«جوابشو میدونم. فقط نمیدونم چرا هنوز دارم میپرسم.»
دلارام گفت:
«من نمیخواستم اینطوری بشه.»
دارا گفت:
«ولی شد.»
دلارام آرام گفت:
«من دیگه اون حسی که قبلاً بهت داشتم رو ندارم.»
دارا برای چند ثانیه حتی نفس هم نکشید.
جمله ساده بود.
اما بعضی جملهها تمام چیزی را که از یک رابطه در ذهن آدم ساختهای، در چند ثانیه خراب میکنند.
دارا گفت:
«از کی؟»
دلارام گفت:
«نمیدونم.»
دارا خندید.
اما خندهاش هیچ شباهتی به خنده نداشت.
«میدونی.»
دلارام چیزی نگفت.
دارا ادامه داد:
«از کی دیگه دوستم نداشتی؟ از وقتی که پیامام رو کوتاه جواب میدادی؟ از وقتی که دیگه حوصله حرف زدن نداشتی؟ از وقتی که اسم کیارش رو میآوردی؟»
دلارام گفت:
«دارا، نکن.»
«چی کار نکنم؟ سؤال نپرسم؟»
صدایش کمی لرزید.
«من فقط میخوام بدونم دقیقاً کِی آدمی که همهی زندگی من بود، دیگه هیچ حسی به من نداشت.»
دلارام گفت:
«تو همهی زندگی من نبودی.»
این جمله، از تمام جملههای دیگر دردناکتر بود.
دارا ساکت شد.
شاید دلارام قصد نداشت او را نابود کند.
اما حقیقت گاهی حتی بدون قصد هم میتواند آدم را عمیقاً زخمی کند.
چند دقیقه بعد تماس تمام شد.
دارا گوشی را کنار خودش گذاشت.
هیچ اتفاقی در اتاق نیفتاد.
دیوارها همان بودند.
پنجره همان بود.
اما دارا دیگر همان آدم چند ساعت قبل نبود.
آن شب، او برای اولین بار واقعاً فهمید:
دلارام دیگر او را نمیخواهد.
