فصل پنجم: عشق پشت صفحه
دلارام به گرگان برگشت.
دارا در قشم ماند.
یک ماه دیگر باید کار میکرد و بعد به بوشهر برمیگشت.
از آن روز به بعد، رابطهشان وارد دنیای دیگری شد.
صفحهی گوشی.
صبحها اولین کاری که دارا میکرد، نگاه کردن به گوشی بود.
شبها آخرین کاری که میکرد، حرف زدن با دلارام بود.
گاهی ساعتها تماس میگرفتند.
گاهی وسط تماس هر دو خوابشان میبرد.
گاهی دربارهی هیچچیز حرف میزدند.
اما همان هیچچیز برای دارا همهچیز بود.
دلارام برایش از گرگان میگفت.
از باران.
از خیابانهای شهر.
از مادرش.
از خواهر کوچکش.
دارا برایش از جنوب میگفت.
از گرمای بوشهر.
از دریا.
از ماهیگیری.
از قشم.
از روزهایی که هنوز دلارام در جزیره بود.
یک شب دلارام گفت:
«دلم برای قشم تنگ شده.»
دارا پرسید:
«برای قشم یا برای من؟»
دلارام چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«هردوش.»
دارا لبخند زد.
آن شب، با همان یک جمله خوابید.
او نمیدانست آدمها گاهی جملههایی میگویند که در همان لحظه واقعاً به آن باور دارند، اما قرار نیست تا ابد به آن وفادار بمانند.
دارا بعد از یک ماه به بوشهر برگشت.
و فاصله، حالا واقعیتر از قبل شده بود.
بوشهر و گرگان.
جنوب و شمال.
دریا و جنگل.
اما دارا هنوز فکر میکرد عشقشان از فاصله قویتر است.
او آینده را تصور میکرد.
روزهایی که دوباره دلارام را میبیند.
روزهایی که دیگر تماس تصویری کافی نیست.
روزهایی که مجبور نیستند برای دیدن هم برنامهریزی کنند.
اما آینده هنوز اتفاق نیفتاده بود.
و در جایی که دارا نمیتوانست ببیند، آرامآرام چیزی در حال تغییر بود.
نه در زندگی دارا.
در قلب دلارام.
و دارا هنوز آنقدر عاشق بود که حتی کوچکترین نشانههای تغییر را هم نمیدید.
