دوران بچگی فکر می کردم نویسندگی خیلی کار راحتی است. فکر می کردم صاحب تخیل و اراده ای هستم که می توانم هر کاری دلم خواست بکنم، به بهترین شکل. منبع این احساسات احتمالاً برخورد و حرف های بابام بود که آن هم ناشی می شد از خواسته های خودش و سرخوردگی ها و به گا رفتن های پشت همی که تجربه می کرد.
حالا بعد از سی سالگی هنوز نوشتن چند خط منسجم راجع به هر موضوعی مصیبتی بزرگ جلوه می کند و نتیجه هم به گوشم پر از لکنت است. نوشتن برایم پر از فکر کردن های دردناکی است که آخر هم با هیچ کلمه ای به هیچ شکلی از رستگاری نمی رسند. اگر قرار بوده به جنگ گرگی بروم و از پا درش بیاورم یا خودم بمیرم، آخر کار هر دو افتاده ایم گوشه ای بدون اینکه هیچ کدام زخمی کاری وارد آورده باشد. به چشم های هم نگاه می کنیم و از هم بدمان می آید.
