در یک زندگی مشترک بین زن و شوهر؛
و یا در یک خانواده، بین پدر و مادر و فرزندان؛
و یا در یک اداره بین همکاران؛
ممکن است گفت و گوهایی پیش بیاید.
به این معنا که زن و شوهر ممکن است بر سر موضوعی اختلاف نظر داشته باشند،
و یا پدر و مادری رفتاری از فرزندشان را نپسندند، و البته این رفتار، مورد قبول فرزندشان است؛
و یا دو نفر از همکاران بر سر نوع برخورد با ارباب رجوع اختلاف نظر داشته باشند.
بسیاری از اوقات، متاسفانه این اختلاف نظر، به کشمکش بین افراد منجر می شود؛
و حتی ممکن است کدورت هایی هم پیش بیاید و این افراد برای مدتی با هم قهر باشند.
یکی از بهترین راه ها را قرآن کریم به آن اشاره کرده است؛ و آن راه این است:
در گفت گوها قبل از اظهار عقیده و نظر، آن چه را که مورد توافق است مطرح کنیم. عنکبوت/۴۶: تفسیر نور.
یعنی ببینید که با همسرتان بر سر چه چیزهایی توافق دارید.
به موردی برسید که هر دو قبول دارید و پس از آن شروع کنید به گفتگو؛
و هر جا در گفتگو به مشکل خوردید، برگردید به نقطه ی مشترکتان.
و یا با فرزندتان می خواهید بر سر موضوعی به گفتگو بنشینید،
نقطه ی مشترک و مورد توافقتان را پیدا کنید و بعد شروع کنید به صحبت کردن.
مثلا: اگر رفتاری از فرزندتان اشتباه است، به جای جر و بحث کردن،
ببینید که فرزندتان چه کسی را قبول دارد که مورد موافقت شما هم هست؟
آن فرد را به عنوان نقطه ی توافق خودتان و فرزندتان بگیرید و هر جا به مشکل خوردید،
به رفتار آن فرد رجوع کنید.
و همین طور در مورد همکارتان.
احتمالا نقطه ی مشترک و مورد توافق بین شما و همکارتان،
قوانین موجود در سازمان است.
و قوانین سازمان می شود نقطه ی توافق شما و همکارتان؛
و هر جا به مشکل خوردید، به قوانین سازمان برگردید و دوباره از همان جا شروع کنید.
چون این نقطه را هر دو طرف قبول دارند، احتمال پیش آمدن جر و بحث بسیار کم می شود.
اما اگر بدون پیدا کردن نقطه ی مورد توافق شروع کنید،
ممکن سر هر موضوعی به مشکل بخورید.
پیش به سوی جامعه ی آرمانی.