گمشدگان...

ما در زمان گم شدیم.

در بدنی زندگی می‌کنیم که در قید و بند حرکت عقربه‌های ساعت است، اما قلبی داریم که زمان برایش معنا ندارد. گاهی به خاطرات غم‌انگیز و شاد بازمی‌گردد و گاهی چشم به آینده می‌دوزد. مغز ما هم انگار با ساعت قهر کرده است؛ گاهی برای کاری که در گذشته کرده‌ایم، هزاران ساعت ملامتمان می‌کند و گاهی برای آینده‌ای که هنوز نیامده، برنامه‌ای می‌ریزد که شاید هرگز انجام نشود.

و ما، میان گذشته و آینده، کش می‌آییم.

گاهی هم بخشی از ما در سفرهایمان جا می‌ماند؛ در یک روز، یک مکان، یک خاطره، یا حتی در آدمی که دیگر کنارمان نیست.

به هر حال، کاری از دستمان برنمی‌آید؛ نه می‌توانیم گذشته را تغییر دهیم و نه آینده را زندگی کنیم. تنها چیزی که در اختیار ماست، حال است.

اما حال چیست؟

نقطه‌ای شناور میان گذشته و آینده؟
لحظه‌ای که مدام از میان انگشتانمان می‌گذرد؟
اصلاً وقتی در خاطراتمان سیر می‌کنیم، دیگر در حال نیستیم؟ و وقتی به آینده فکر می‌کنیم، کجای زمان ایستاده‌ایم؟

شاید برای فهمیدن حال، باید به موسیقی گوش داد.

در موسیقی، گذشته و حال و آینده در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و موسیقی را مسحورکننده می‌کنند. فرض کنید فقط در حال بودید؛ فقط نت همین لحظه را می‌شنیدید، در آینده یک نت که هنوز نیامده و در گذشته نتی که دیگر نواخته شده است. یک نت به‌تنهایی شاید تنها یک صدا باشد، اما وقتی ذهن نت‌های گذشته، حال و آینده را کنار هم قرار می‌دهد، موسیقی ساخته می‌شود.

زندگی ما هم یک موسیقی است.

نت‌های آن، روزهای ما هستند و ما نوازندگان این ارکستر؛ گمشدگانی که با آواز به دنبال راهی برای پیدا شدن هستند.

اما شاید گم‌شدن ما فقط در زمان نباشد.

این سرگردانیِ کیهانیِ ماست؛ میان گذشته و حال و آینده، میان آنچه باید و نباید، میان عقل و قلب، میان همه‌چیزهایی که به آن‌ها تعلق داریم و همه‌چیزهایی که نمی‌دانیم باید به آن‌ها تعلق داشته باشیم یا نه.

و انسان، وقتی گم می‌شود، یکی از عادات بدش این است که تندتر می‌دود.

آدمی وقتی سرگردان می‌شود، تندتند کار می‌کند؛ هر کاری که فکر می‌کند می‌تواند آرامش کند. به گذشته می‌رود تا آرامشی را پیدا کند که فراموش کرده است، یا به آینده می‌رود تا آرامش را در آن بکارد.

غافل از اینکه آرامش، شاید نه در گذشته باشد و نه در آینده؛ آرامش همین لحظه است.

ما مدام از حال فرار می‌کنیم تا به چیزی برسیم که شاید فقط در حال می‌توانستیم آن را پیدا کنیم.

چه گذشته و چه آینده، همه منحنی‌هایی هستند که از پرگارِ حال کشیده می‌شوند؛ پرگاری که یک سرِ آن ما هستیم و نقطه‌ی دیگرش حال.

و شاید زندگی همین باشد؛

رقص ما و حال،
و خطوطی که از این رقص بر صفحه‌ی زمان باقی می‌مانند.

ما گمشدگان زمانیم؛
و شاید تمام راهِ پیدا شدن،
بازگشتن به همین لحظه باشد.