یادم هست وقتی چیزی را گم میکردم، مادرم میگفت: «همان کارهایی که قبل از گم شدنش را انجام دادی، انجام بده. احتمالاً میان کارهایت گمشدهات را پیدا خواهی کرد.»
من هم، به امید پیدا شدن گمشدهام، دوباره خوابیدم. صبح روز بعد بلند شدم، دست و صورتم را آب زدم و کتابم را باز کردم و شروع کردم به خواندن. اما خبری از گمشدهام نبود.
صبحانه را خوردیم و سر درسم رفتم... ناهار هم همینطور. وسط کلاس شیمی به این فکر کردم که: «من هر کاری را که انجام میدادم، انجام دادم؛ چرا پیدا نشد؟»
شب که به تخت خواب رفتم، باز هم به این فکر افتادم که من چه کاری را که قبلاً انجام میدادهام، انجام ندادهام که نتوانستم پیدایش کنم.
البته اینکه گمشدهام را خاک کرده بودند هم بود.
ولی میدانی، من هنوز پیدایش نکرده بودم.
پس خوابیدم تا دوباره همان کارها را بکنم.
شاید پیدایش کردم...