وقتی بچه بودم، فکر می‌کردم «صد» بزرگ‌ترین عدد دنیاست. هرکس می‌پرسید چقدر من را دوست داری، می‌گفتم: «صد تا.» آن‌هایی را هم که دوستشان نداشتم، می‌گفتم: «ده تا.»
بزرگ‌تر شدم و رفتیم اول دبستان. آنجا کم‌کم با عددهای بیشتری آشنا شدم و فهمیدم عددها خیلی بیشتر از چیزهایی هستند که تا آن موقع می‌شناختم. با خودم گفتم: «پس شاید صد هم آن‌قدرها بزرگ نباشه.»
همین‌طور بزرگ‌تر می‌شدم و عددها هم همراه من بزرگ‌تر می‌شدند، تا روزی که از صد هم گذشتند. روز آشنایی من با عدد «صد و یک» را شاید یادم نباشد، اما یادم هست بعدش با خودم چه گفتم:
«پس بزرگ‌ترین عدد چیه؟»
شاید از همان موقع دنبال چیزی بودم که در دنیای عددها جا نمی‌شد.
به هر حال، من بودم و سرگردانیِ پیدا کردن بزرگ‌ترین عدد.
سال‌ها گذشت و رسیدم به راهنمایی. آنجا گفتند عددی هم هست به اسم «بی‌نهایت».
گفتم: «یعنی دیگه از این بزرگ‌تر نداریم؟»
گفتند: «نه، دیگه.»
با خودم گفتم: «خب... بی‌نهایت به علاوه‌ی یک چی؟»
و این‌طور بود که فهمیدم حتی دنیای ریاضیات هم برای سؤال‌های من جواب ساده‌ای ندارد.
پس اگر قرار بود بزرگ‌ترین عدد را پیدا نکنم، شاید باید دنبال بزرگ‌ترین چیز دیگری می‌گشتم.
رفتم سراغ آدم‌ها.
پرسیدم: «قدرتمندترین آدم دنیا کیه؟»
یکی می‌گفت رئیس‌جمهور. یکی می‌گفت سران فرقه‌های مخفی. یکی هم شاید اسم آدم دیگری را می‌آورد.
اما هیچ‌کدام به نظرم آن‌قدر قدرتمند نمی‌آمدند.
وگرنه این همه بدبختی برایشان چه معنایی داشت؟
با خودم فکر کردم شاید کسی واقعاً قدرتمند است که نیازی ندارد.
بعدها، وقتی بیشتر به این چیزها فکر کردم، رسیدم به چیزی که از همه بزرگ‌تر به نظر می‌رسید: خدا.
اما باز هم سؤال‌هایم دست از سرم برنداشتند.
با خودم گفتم: خدایی که اگر صبحانه‌ام را نخورم ناراحت می‌شود، شاید خدا نباشد. آنی که اگر شب‌ها زود نخوابم، دیگر نتوانم ببینمش هم شاید خدا نباشد.
پس هنوز هم دنبالش می‌گردم.
شاید هم برعکس.
نمی‌دانم.
هرچه که هست، دوستش دارم.
هم خدا را،
هم عدد صد و یک را.
