ساعت زنگدار من خراب است.
نه آنکه کار نکند، ها! نه، خوب هم کار میکند؛ فقط کوکش کار نمیکند و عقربهٔ زنگش از شش صبح تکان نمیخورد.
من هم مجبورم خودم را با آن تنظیم کنم.
اگر بخواهم ساعت هشت بیدار شوم، ساعت را دو ساعت عقب میکشم؛ و اگر بخواهم پنج صبح بلند شوم، یک ساعت جلو.
در دنیای من، به جای تیکتاک ساعت، سکوتِ کوکش زمان را تعیین میکند.
عجیب است، نه؟
زمانی که برای همه با تیکتاک ساعت میگذرد، برای من در سکوت میگذرد. چند میلیارد آدم در دنیا ساعتشان را با یک زمان مشترک تنظیم کردهاند، اما من در گوشهای از این دنیا، ساعت خودم را دارم؛ ساعتی که زمان را آنطور که خودش میشناسد به من نشان میدهد.
شاید اگر کسی از من بپرسد: «ساعت چند است؟» از او بپرسم:
«در دنیای من یا شما؟»
شاید با خودش فکرهای عجیبی کند؛ مثلاً اینکه من آدم فضاییام، یا از گذشته و آینده آمدهام، یا شاید زمان عقل از سرم پرانده است.
اما مگر هرکدام از ما برای خودمان دنیایی نداریم؟
دنیایی که شاید جمعیتش یک نفر باشد؛ همان یک نفری که با ساعت خودش زندگی میکند، با زمان خودش جلو میرود و گاهی برای ادامه دادن، مجبور است ساعت دنیا را کمی جابهجا کند.
زنگ ساعتم هنوز از شش جلوتر نرفته؛
کوکش هم مدتهاست در سکوت مانده...
اما شاید خراب بودن همیشه به معنای درست کار نکردن نباشد.
شاید بعضی چیزها فقط در دنیای خودشان درست کار میکنند.
راستی...
در دنیای شما ساعت چند است؟