اینکه در کدام مرحله از زندگی هستیم به این معنا نیست که میتوانیم مدام در آن مرحله باقی مانده و اصل و مغز زنگی را درک کنیم زیرا هیچ زنده ای قادر به ماندن تمام مدت در آنجا نیست بلکه به نظر من انسانهایی که به حقیقت درون خود علاقه دارندهموار همانند قواصانی که برای مدت کوتاه میتوانند نفس خود را حبص کرده به اعماق رفته و صدفهایی از مروارید برای خود ودیگران به ارمغان بیاورند و سپس برای تنفس به رو آب آمده از پوسته و فرعیات زندگی تغذیه میکنند و بارها و بارها در طول زندگی خود این کار را میکنند البته طبیعی است که در ابتدا (تولد) و در انتهای (مرگ) زندگی این توانایی بیشتر و در اواسط آن که جسم از روح قوی تر است کمتر باشد اما انسا نهایی که به درون خود علاقه ی کمی دارند بروی آب شناور میمانند و تمام مدت از آفتابی که به ساحل ودریا میخورد لذت میبرند تا جایی که همه این حقیقت ها یکجا ودر زمان مرگ به آنها داده شود.
