
من نوجوانی نحیف و ناتوان بودم؛ سایهای از جهل بر جانم نشسته، و قامتِ من، چون شاخهای باریک در باد، لرزان و بیپناه. اما دستِ رحمتِ خداوند، چون نوری از آسمان بر من تابید، و مرا از مردابِ ضعف و نادانی برکشید. سالهایی گذشت، و آن دستِ یاریگر، مرا به پیکری استوار رساند؛ بدنی چون کوه، ذهنی چون فولاد، و اندیشهای تیز و خاص، که نه از من، که از لطف بیکران اوست.
اگر کسی در پی عزت و قدرت است، بداند که سرچشمهی همهی توان و شکوه، جز در درگاهِ خداوند یکتا نیست.
ای خدای بلندمرتبه، ای قادرِ بیهمتا، تو بودی که مرا از غرقابِ ناتوانی رهاندی، و به قلهی توانایی رساندی. همهی عزت، همهی قدرت، همهی هستی،
از توست و در توست.