ویرگول
ورودثبت نام
میا؛
میا؛دانشجوی طراحی صنعتی که سعی داره یه ورژن بهتر از خودش بسازه
میا؛
میا؛
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

کوه تراپی

همیشه از کوه متنفر بودم و ازش میترسیدم. از افتادن، از ارتفاع، از اینکه بدنم ناامیدم کنه! دخترخالم کوهنورده، با خودم میگفتم چطوری انقدر میره کوه، مگه کوه چی داره جز خستگی! تا اینکه تصمیم گرفتم یه فرصتی به کوه بدم.. اون منو برد کوه، توی راه باهام حرف میزد و بهم میگفت "کوهنوردی مثل مسیر زندگیه؛ تا شروع میکنی با خودت میگی این چه کاری بود من کردم، کوه رفتنم این وسط چی بود آخه ولی وقتی بررسی به قله همه چی یادت میره.. یادت میره چطوری انقدر سختی کشیدی تا برسی به اینجا و فقط از ته دلت خوشحالی که رسیدی!" راسیاتش با خودم اصلا فکر نمیکردم بدنم آماده باشه و بتونم از کوه بالا برم چه برسه به قله. نمیدونم چرا ازش غول ساخته بودم.

بار اول برای قله ساعت 4 صبح، راه افتادیم. تاریک، ساکت، ترسناک، آرامش بخش! رفتیم توی دل کوه، از سخره ها بالا می رفتیم، حرف میزدیم، آهنگ گوش میدادیم، اوج لذت بردن من از زندگی دقیقا همونجا بود. با اینکه خیلی سخت بود، بعضی وقتاش حس میکردم پاهام یه قدم دیگه هم نمیتونن منو یاری کنن، نفس کم میوردم، ترس از افتادم داشتم و همش دستمو میگرفتم به سخره ها، خلاصه که همون داستان "این چه کاری بود من کردم". بعد از حدودا دو ساعت کوهنوردی و اینکه من دو سه متر دیگه مونده بود به قله و طلوع آفتاب نمیتونستم، خودمو جمع کردم تمام توانمو گذاشتمو به زور خودمو کشیدم بالا! قدم آخرو برداشتم، رسیدم به قله، یه طرف کل شهرو میدیدم یه طرف طلوع خورشید. همون لحظه بود، دقیقا همونجا که فهمیدم چقدر ارزششو داشت!

کوه صفه اصفهان
کوه صفه اصفهان

تا دو دفعه ی بعد که میرفتیم کوه همین بند و بساط بود و من همچنان توی راه به خودم فوش می دادم که چرا اومدم ولی وقتی میرسیدم به قله همه چیزو فراموش میکردم. تا اینکه دفعه ی چهارم که رفتیم، هیچ مشکلی دیگه نبود:) نه نفس کم میوردم، نه پاهام خسته میشدن، نه ترسی داشتم و دستامم اصلا به سخره ها نمیگرفتم. به این پی بردم که درواقع الان دارم از کوهنوردی لذت میبرم و قبل از اون از قله و ویوی شهر! این شد که من عاشق کوه شدم.

این روز رو هیچوقت فراموش نمیکنم! شب اصلا نخوابیده بودم و صبح ساعت 5 قرار بود آماده باشم برای کوه. هوا سرد و بارونی بود پس حسابی شال و کلاه کرده بودیم و بارونیمونو پوشیدیمو راه افتادیم. رسما هیچ چیز پیدا نبود! کوه رو نمیدیدیم گهگاهی یه حاله ای ازش پیدا می شد. تو همون تاریکی و سکوت رفتیم بالا و به جایی رسیدیم که توی مه بودیم و هیچی نمیدیدیم فقط جای قدم بعدیمونو میدیدیم.به جای کوهنوردی، مه نوردی کردیم. بارون ریز ولی تند میومد و یه حس ترس و آرامش رو با هم به آدم القا میکرد! تصمیم گرفتیم بیخیال قله بشیم و از مسیر لذت ببریم. هوا روشن شده بود. هیچی از شهر پیدا نبود نشستیم یه جای خلوت به دمنوش خوردن و آهنگ گوش دادن، کم کم ابرا رفتن و شهر پیدا شد. بارون و سرما اجازه ندادن بیشتر بمونیم و دیگه اومدیم پایین:))

همونطور که گفتم همیشه با خودم فکر میکردم چرا یه سری میرن کوه ولی الان با خودم میگم چرا یه سری نمیرن کوه! (امیدوارم این حس رو نسبت به دو هم پیدا کنم چون درتلاشم و هنوز نتیجه ای نگرفتم). جدا از سلامتی و حس خوب، یه مزیت دیگه ای که برام داشت این بود که باعث شد خیلی عمیق تر فکر کنم. از نتایجش این بوده که منو به یه آدم مثبت تر تبدیل کرده و به شدت از آدمای منفی متنفر کرده. تا حدی که نمیتونم با کسی که خیلی بخواد الکی منفی باشه و اهل غرغر باشه ارتباط بگیرم. به نظرم اینا مسخره بازیای زندگیه که میشه ازشون فاکتور گرفت، تو فقط هنوز خودتو نشناختی، نمیدونی چی خوشحالت میکنه برای همین فکر میکنی زندگی همیشه اینطوریه و تنها کاری که از دستت برمیاد غر زدنه! پس خودتو جمع و جور کن و آماده شو برای صعود به قله ی موردنظرت!! :)




کوهکوهنوردی
۴
۰
میا؛
میا؛
دانشجوی طراحی صنعتی که سعی داره یه ورژن بهتر از خودش بسازه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید