میخواستم درددل نکنم. کتاب خلاصه کنم، فیلم تعریف کنم، فکر کنم، درباره حیوانات بنویسم و خیلی کارای دیگه. اما دلم گرفته. خیلی زیاد. امسال عید نداشتیم. کسی نمرده بود. ولی سایه مریضی همه جا بود. حتی سفره هفت سین نداشتیم. تو حیاطمون آهنگ نوروز تو راهه رو گوش میدادم و به حیاطی نگاه میکردم که گل هاش خشکیده بودن. درختاش شکسته بودن.
گل ریحون داره. نوروز تو راهه. رنگین کمون داره. نوروز تو راهه. اما نوروزی تو راه نبود. از وقتی برگشتم همه‌اش برای من یه پاییز بوده. یه پاییز یکنواخت و غمگین پر از گرد و خاک. و امشب احتمالا تاریک ترین شب اون پاییزه.
من مدلهای مختلفی از تنهایی رو چشیدم و الان میدونم تنهایی به این نیست که چند نفر با تو توی یه خونه زندگی کنن یا چندتا رفیق داشته باشی. تنهایی به دل خودته. و من الان تنهام. خیلی زیاد.
و سازمو هم یادم رفته. دیگه تمایلی ندارم برای رفتن سمت تنها چیزی که منو از تاریک ترین حال بدم نجات میداد. امیدوارم یه روزی همه این حال و احوال بگذره و تنها یادگاریش همین پست باشه. و بهش لبخند بزنم و بگم با همه تلخیش تموم شد.
کاش بگذرد این روزگار تلخ‌تر از تلخ.
