
روی تنها نیمکت کنار بوفه دانشگاه می نشینم،تاشروع اولین کلاس صبح هنوز مدتی باقی مانده است،خورشید چند میلی متری آن ورتر از عدسی چشم راستم را نشانه گرفته،محکم به نیمکت تکیه می دهم،دست هایم را باز می کنم تا دو طرفش را بگیرم.خودم را پایین می آورم و آنقدر پاهایم را می کشم که گردنم مماس بر لبه نیمکت می شود. سرم را رو به بالا می گیرم،چشم هایم را می بندم...روی سنگ ها انگار صدای پای کسی می آید
تو هستی!با دو لیوان چای که طبق معمول یکی شان را از پهلو گرفته ای و دستت دارد می سوزد اما دلت نیامده در این لحظه ناب غافل گیرم نکنی و به جای اینکه کنارم بنشینی،هنوز بالای سرم ایستاده ای تا وقتی چشم هایم را باز کردم به جای آسمان تو در مقابلش باشی
..............................................................
چشم هایم را باز می کنم
آسمان صاف است!
گردنم کمی گرفته!
دور و بر خلوت است،از این سنگ ها صدای هیچ پایی نمی آید،
خورشید درست در چشم راستم می زند.حرارتش دارد تنم را می سوزاند.بلند می شوم،کیفم را برمی دارم،انگار از قبل سنگین تر شده.از کنار بوفه رد می شوم،صدای آشنایی می گوید:آب هنوز جوش نیامده،اگر چایی می خواهید،یک کم دیگر صبر کنید.ضعف کرده ام،لابد از نخوردن صبحانه است.راهم را به سوی کلاس کج می کنم.چند دقیقه ای می شود که از شروعش می گذرد