ویرگول
ورودثبت نام
دختر خنده های دروغین 🫀
دختر خنده های دروغین 🫀من می نویسم تا از غم هایم بکاهم
دختر خنده های دروغین 🫀
دختر خنده های دروغین 🫀
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

آواز شیشه‌ای

داستانم درباره ی دختری به نام اکرا هست که صدایی زیبا و ظریف داره!


روستا آرام بود.

مه از روی کوه پایین می‌آمد و بوی چوبِ خیس در هوا پیچیده بود.

خانه‌ی کوچکی در انتهای کوچه، با دیواری سفید و پنجره‌هایی آبی.

در آن خانه، دختری زندگی می‌کرد که همه در روستا او را “اکرا” صدا می‌زدند.

اکرا دختری یتیم بود.

از وقتی یادش می‌آمد، فقط تصویر محوی از مادرش در ذهن داشت —

زنی با موهای بلند و شانه‌ای چوبی که در آفتاب برق می‌زد.

پدرش را فقط از صدای خنده‌ای دور می‌شناخت، که هر شب در خواب‌هایش تکرار می‌شد.

خانواده‌ای مهربان او را به فرزندی پذیرفته بودند،

اما هیچ آغوشی، هیچ لبخندی نتوانسته بود خلأ آن دو صدا را پر کند.

او همیشه در حیاط می‌نشست،

پاهایش را روی سنگ‌های سرد می‌گذاشت و برای آسمان آواز می‌خواند.

صدایش، لطیف و شفاف بود،

مثل شیشه‌ای که نور از آن عبور کند.

هرکس از کنار خانه می‌گذشت، بی‌اختیار مکث می‌کرد.

می‌گفتند: «این صدای خداست که در گلوی یک دختر گیر کرده.»

آن شب که ماه کامل بود، اکرا کنار چاه قدیمی نشست.

چشمانش پر از اشک شد و آرام خواند:

---

🎵 آواز اکرا:

«بادِ سردِ شب، ببر صدامو تا ستاره‌ها،

شاید اونجا پدر و مادرم بشنون صدامو...

من هنوزم با دلِ کوچیکم منتظرم،

منتظرم تا بگن: “دخترم، رسیدی خونه‌مون...”

---

قطره‌ای اشک روی گونه‌اش لغزید.

پیرزن همسایه از دور نگاهش کرد و زیر لب گفت:

«دلم نمی‌خواد اون صدا خاموش بشه...»

اما زمستان که رسید،

اکرا بیمار شد.

سرفه‌هایش با صدای باد در هم می‌پیچیدند،

و هر بار که می‌خواست بخواند، صدا در گلویش می‌شکست، مثل شیشه.

پدرخوانده‌اش گفت:

«دیگه نخون دخترم، استراحت کن.»

اما او لبخند زد:

«من اگه نخونم، اونا صدای منو گم می‌کنن...»

شب آخر، برف سنگینی بارید.

اکرا در اتاق کوچک کنار پنجره نشست،

دفترش را باز کرد و آخرین شعرش را نوشت:

> «صدامو باد می‌بره، اما دلم هنوز اینجاست...

اگه روزی نشنیدی صدامو، بدون رسیدم بهشون.»

صبح، وقتی مادرخوانده در را باز کرد،

اکرا آرام خوابیده بود،

با لبخندی کم‌رنگ و دستانی که دفترش را بغل کرده بودند.

پنجره نیمه‌باز بود…

و نسیم سردی از آن می‌گذشت که بوی گندم و گریه می‌داد.

از آن روز به بعد،

هر غروب که باد میان کوچه‌ها می‌پیچد،

مردم می‌گویند صدایی می‌آید،

صدایی شفاف مثل شیشه،

که آرام می‌خواند:

> «بادِ سردِ شب، ببر صدامو تا ستاره‌ها...»

و هیچ‌کس دیگر تردید ندارد —

اکرا بالاخره خانه‌اش را پیدا کرده است. 🌧️

---

امید وارم خوشتون بیاد

داستانغمگین
۳
۰
دختر خنده های دروغین 🫀
دختر خنده های دروغین 🫀
من می نویسم تا از غم هایم بکاهم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید