
امشب با نور ماه آذین شده...
هیاهویی نیست، عجلهای برای رسیدن به صبح نیست.
سکوت است و کلماتی که از پنجرهی ذهن، شروع به درخشش کردهاند.
شاید باید از همین سکوت آغاز کرد؛
از شبی بدون برنامه برای نوشتن...
حسم میگوید امشب بنویس،
نه برای اینکه دیده شویم،
بیا معنایی ببخشیم به چیزهایی که درون ذهن جا نمیشوند.
مدتها میان کتابها زندگی کردهام، قدم زدهام، نفس کشیدهام.
همراه نویسندهها، تکههایی از خودم را پیدا کردهام؛
در تنهاییِ داستایوفسکی،
در آرامشِ جین آستن،
در حیرتِ یالوم،
در خیالِ موراکامی.
وقتِ آن است واژهها را پلی کنم به سمت آدمها؛
آدمهایی مثل خودم،
کسانی که میخواهند، فکر میکنند، و یاد میگیرند.
شاید اینجا، مکانی شود برای گفتوگوهای آرام؛
جایی که کتاب، بهانهای برای فهمیدنِ خودِ زندگی است.
از همین شب شروع میکنم؛
با قلم و کاغذم، با فنجان چای،
و با نوری در دلِ تاریکی.
در کتابخانهی ذهن،
داستایوفسکی کنار موراکامی نشسته،
یالوم چیزی میگوید، جین آستن لبخند میزند،
و من، میان همهی آنها، با فنجانی چای،
یاد میگیرم چطور بهتر ببینم، بفهمم و بنویسم.
— کیمیا آریان