حال که این دستخط را روانهات میکنم ، شک دارم که همچنان جان در تن رنجورت باقی مانده باشد. چند نوبتی هست که نامههای آغشته به خون فرزندانِ وطن را برای مادران بیباکشان میخوانم اما دریغ از کوچکترین خبری ز تو. اقرار میکنم در آغاز ترس تمام وجودم را فراگرفته بود که مبادا همآغوش مرگ شده باشی ولی حال اوضاع به کلی دگرگون شده است. خدا را شاهد خویش میگیرم که یک دم هم چهرهات از مقابل چشمانم کنار نرفت و هنوز از دنیای بدون تو وحشت دارم و مثل طفلی که در شلوغی بازار مادرش را گم کرده هراسانم. پریشانم اما دلم رضا نمیدهند از برای خودخواهی خودم دعای بازگشتت را بخوانم. نمیخواهم بازگردی و در وطنت از غم غربت جان بدهی. اینجا دیگر آن سرزمین سابق نیست و غیرت امثال تو خریداری ندارد. هیچ چیز شبیه گذشته نیست ، نه حاکمان و نه مردمان.
خلاصهی کلام ؛ اگر این نوشته به دستت رسید و خواندی، همانجا بمان و آنقدر بجنگ که نیکوترین سرنوشت برای تو مرگ است.
نویسنده: کیارش نوشی
گوینده: نازنین زهرا دلبسته
موسیقی : استاد کیهان کلهر