خورشید
بر دستانِ بیرمقِ من
میتابد.
سالهاست
تنِ یخزدهام را،
چون قاصدکی
پارهپاره در باد،
گرد میآورم
و
از سرمایِ بیمهریات
به گرمایِ خورشید
پناه میبرم.
میدانی،
این قاصدکِ زخمی،
در چنگِ باد،
بر دیوارهایِ
سرد و نمناکِ قلبت
فرومیکوبد؛
و تو،
بیآنکه
آوایِ فروریختنش را
بشنوی،
از کنارِ
فصلهایِ شکستنش
میگذری.
و خورشید،
هر غروب،
بیآنکه
گرمایِ
آغوشی را
به خاطر داشته باشد،
خاموش میشود.
۱۳