ویرگول
ورودثبت نام
افسانه
افسانه
افسانه
افسانه
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

گرمای بی پناه...

خورشید

بر دستانِ بی‌رمقِ من

می‌تابد.

سال‌هاست

تنِ یخ‌زده‌ام را،

چون قاصدکی

پاره‌پاره در باد،

گرد می‌آورم

و

از سرمایِ بی‌مهری‌ات

به گرمایِ خورشید

پناه می‌برم.

می‌دانی،

این قاصدکِ زخمی،

در چنگِ باد،

بر دیوارهایِ

سرد و نمناکِ قلبت

فرومی‌کوبد؛

و تو،

بی‌آنکه

آوایِ فروریختنش را

بشنوی،

از کنارِ

فصل‌هایِ شکستنش

می‌گذری.

و خورشید،

هر غروب،

بی‌آنکه

گرمایِ

آغوشی را

به خاطر داشته باشد،

خاموش می‌شود.

۱۳

۱
۰
افسانه
افسانه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید