شاید...
آدمی
در یکی از همین غروبهای فراموششدهٔ جهان،
آرامآرام
به جایی برسد
که دیگر
هیچ خاطرهای
در مشتهایش
دوام نیاورد.
جایی...
میانِ آخرین تپشِ امید
و نخستین سکوتِ ویرانی؛
جایی
که زمان
از به خاطر آوردن
خسته است،
و سکوت
آخرین زبانِ جهان.
آنگاه...
آدمی
ناچار میشود
همهچیز را
به دستِ باد بسپارد؛
نامها را...
وابستگیها را...
و رؤیاهایی را
که سالها
در پستوهای تاریکِ روحش
بیصدا
نفس کشیدهاند.
رؤیاهایی
که هر شب
ذرهای از روشناییِ او را
با خود بردهاند.
روحِ آدمی...
گاهی
نه پرنده است،
نه درخت،
نه رود.
گاهی
فقط
دانهٔ سپیدیست
که طوفان،
بیهیچ هشدار،
از شاخهٔ جهان
جدا میکند.
نه برای آنکه
سقوط کند...
برای آنکه
بداند
ماندن،
همیشه
به معنای ریشه داشتن نیست.
پس
معلق میماند...
میانِ سقوط
و آزادی؛
میانِ آنچه از دست رفته است
و آنچه
هنوز
نامی ندارد.
و باد...
باد
از همهٔ ما
پیرتر است.
از کوچههای بیشمارِ جهان گذشته،
بر پنجرههای بیشماری
مکث کرده،
گریههای بیشماری را
شنیده است.
نامِ تمامِ گمشدههای جهان را
از بر است.
خوب میداند
چگونه
غبارِ سالهای خاموش را
از شانههای خستهٔ انسان
بتکاند.
چگونه
او را
از زیرِ آوارِ خاطرههایی
که بویِ مرگِ آرام میدهند،
بیرون بکشد؛
بیآنکه
زخمهای کهنه
دوباره
دهان باز کنند.
شاید...
رهایی
رسیدن
نباشد.
فراموشی هم
نباشد.
شاید
رهایی
همین باشد؛
اینکه
خاطرهها
هنوز
در تو
زندگی کنند،
اما
دیگر
جهتِ وزیدنِ روحت را
تعیین نکنند.
و چه اندوهِ باشکوهی دارد
آن لحظه...
که انسان
در اوجِ فروریختن،
ناگهان
سبک میشود.
نه
از آن رو
که اندوهش
به پایان رسیده است؛
از آن رو
که دیگر
بارِ اندوه را
بر دوش نمیکشد.
و آنگاه...
چون دانهای سپید،
در آغوشِ بادی
که نامِ تمامِ گمشدههای جهان را
از بر است،
آرام
دور میشود...
نه برای گم شدن؛
برای آنکه
سرانجام
به جایی برسد
که هیچ خاطرهای،
هیچ دلتنگی،
و هیچ فقدانی
نتواند
جهتِ وزیدنِ روحش را
تغییر دهد.