تنها...
در خیابان
به راه افتاده‌ام.
دفترِ تلخِ بغض‌ها
در دستم،
و «سریما»...
تنها همدمِ این روزهایم،
میانِ انگشتانِ خسته‌ام
نفس می‌کشد.
او
تبِ بی‌رمقِ جانم را
آرام
اندازه می‌گیرد؛
نه برای درمان،
برای آن‌که
سکوتِ سنگینم
شکلی از واژه پیدا کند.
خیابان
در مهِ کم‌رنگِ غروب
آهسته
از یادِ خودش می‌رود.
چراغ‌ها
یکی‌یکی
بر شانه‌های شب
روشن می‌شوند،
اما
هیچ نوری
راهِ پنجرهٔ خاموشِ درونم را
بلد نیست.
من
راه می‌روم...
و صدای قدم‌هایم
بر پیاده‌روهای خیس،
شبیهِ بازگشتِ اندوهی‌ست
که سال‌ها پیش رفته بود،
اما
هرگز
از من نگذشت.
اندوه...
گاهی
خانه نمی‌خواهد.
در تاریک‌ترین اتاقِ روح
می‌نشیند،
چراغی روشن نمی‌کند،
حرفی نمی‌زند،
فقط...
آدمی را
آهسته
شبیهِ خودش می‌کند.
سریما...
بنویس...
که بعضی سکوت‌ها
آن‌قدر عمیق‌اند
که حتی واژه‌ها
پیش از رسیدن
در آن‌ها
خاموش می‌شوند.
بنویس...
آدمی
گاهی
آن‌قدر با سکوتِ خودش
زندگی می‌کند،
که دیگر
درد،
صدایی نیست...
سایه‌ای‌ست
که آرام
کنارِ او
راه می‌رود.
