ویرگول
ورودثبت نام
Evergreen
Evergreenاز عَزای شیشه می‌تَرسَد دِلَم!
Evergreen
Evergreen
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

در باب مرگ انسانیتم!

خیلی وقت است که خودم را فراموش کرده ام ، دیگر آن نوع نگاه ویژه را به آبی آسمان و سبزی برگ ندارم .خیلی وقت است که دیگر اجزای طبیعت احساس خاصی را در من برانگیخته نمی کنند . هیچگاه یاد ندارم که در دفترچه خاطراتم از روزی که بدنیا آمده ام تا کنون ، اینقدر بی مفهوم زندگی کرده باشم . من خودم را لابلای پنج تا برگه که روزی درخت بودند و پنج عدد که خودم بزرگشان کردم ، گم کردم .من از ژرفای مفهوم به پستی حروف رسیدم . دیگر در بطن زندگیم هیچ چیز عمیقی پیدا نمی کنم که ارزشمند باشد . دیگر احساس عمیقی ندارم، دیگر معنای عمیقی ندارم ، دیگر ارتباط عمیقی با هیچ چیز و هیچ کس ندارم ، بی گمان خودم هم پست شدم و دریغ از روزی که آدمی خودش با دستان خودش ، خودش را از جایگاه رفیعی که خدا به او داده بوده به اوج ذلت برساند .دیگر ،چهره ای که در شبنم جان باخته روی برگ سرزنده میبینم ،برایم آشنا نیست .بلکه بیش از حد بیگانه است. دیگر توانایی همسرایی با نوای خالصانه باران را ندارم . و من بی نهایت ترس دارم از روزی که با انسان بودنم خداحافظی کنم و تبدیل به آنی شوم که هیچ وقت نمی خواستم .معتقدم ارزش ما انسان ها را (البته اگر لایق این واژه باشیم )

انسانیت مان تعیین می کند . اگر قرار است معنای ژرف انسان بودن را با چند عدد و رقم گره بزنیم ، آنوقت دیگر نام ما انسان نیست . تا کنون که چندی از عمرم گذشته ، از نظر خودم ،به انسان بودن نزدیک بوده ام ، اما اکنون که ۲ روز از زادروزم، روزی که مرا لایق انسان بودن دانسته اند ،گذشته ، فکر می کنم که اندک اندک باید با این مفهوم عمیق ، با این واژه پرمعنا ، یعنی انسان بودن خداحافظی کنم ...🥀🍂


یا به قول فریدون مشیری :

از همان روزی که دستِ حضرتِ قابیل

گشت آلوده به خونِ حضرتِ هابیل

از همان روزی که فرزندانِ آدم

زهرِ تلخِ دشمنی در خون‌ِشان جوشید

آدمیت مرده بود!

گرچه آدم زنده بود.

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب

گشت و گشت

قرن‌ها از مرگِ آدم هم گذشت

ای دریغ

آدمیت برنگشت🥀🍂🖤

انسان
۷
۲
Evergreen
Evergreen
از عَزای شیشه می‌تَرسَد دِلَم!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید