من اینجا نشسته ام، دقیقا همینجا وسط بلبشوی خاطره‌های تو، وسط تاریک روشنای یک عصر پاییزی و درست وسط نبودنت دارم به بودنت، به حضوری که هیچوقت نبود فکر می‌کنم. به اینکه اگر بودی چه می‌شد و چه و چه و چه... من اینجا زل زده‌ام به لنز دوربین گوشی و چیلیک چیلیک سلفی می‌گیرم و مثلا همه حواسم را دادم به گوش دادن غرغرهای "م"، غرغرهایی که به هیچکس نمی‌گوید جز "من"، چون همه سرش داد می‌زنند و من نه! ولی من گوش نمی‌کنم، می‌شنوم. گوش دادن فرق دارد با شنیدن، توی شنیدن فقط اصوات می‌آیند و می‌روند اما گوش دادن یعنی همه همه همه حواس پنج‌گانه یا بعضا شش‌گانه‌ات را بدهی دست مخاطبت، سر تا پا بشوی گوش. تو گوش بودی؟ یادم نیست، واقعیت بودنت با رویاهایم از بودنت چنان درهم پیچیده‌اند که تشخیص اصالتشان سخت شده. من گوش بودم؟ نه! من تحمل یکجا نشینی و تمرکز کردن روی هیچ چیزی را ندارم. من توجه‌م شبیه یک توپ مدام از این سر اتاق می‌رود آن‌سر دیگرش و بعد باز می‌آید و باز می‌رود و ...یک لحظه به لنز نگاه می‌کنم، لحظه بعدی به "م" که با حرارت حرف می‌زند و لحظه بعدی به کافه‌من که دارد سفارشمان را می‌آورد و لحظه بعدی به پسر-دختر پشت سر "م" و توی همه این لحظه‌ها تو هی توی سرم می‌چرخی و می‌چرخی و می‌چرخی.دلم می‌خواهد دست بیاندازم وسط غرغرهای "م" و از توی سرش بکشمشان بیرون، زورم به غرغرهایش نمی‌رسد پس چشم‌هایم را تنگ می‌کنم و سر تکان می‌دهم، سر تکان دادن به معنای اینکه می‌فهمم، حق داری، آره درست می‌گی و الخ. دوباره زل می‌زنم به لنز دوربین و یکجوری که "م" نفهمد لبخند می‌زنم و چیلیک، این یکی خوب شد. کارم با لنز و دوربین و گوشی تمام شده، کافه‌من سفارشم را آورده و غرغرهای "م" هم ته کشیده و حالا با خیال راحت سالاد سزارش را می‌خورد و چشم‌های من هم انگار آرام گرفته‌اند، دیگر دو دو نمی‌زنند توی کافه. همه چیز آرام شده جز تو، تو که همچنان داری توی سرم با سرعت می‌چرخی و من به این چرخیدن‌هایت عادت کرده‌ام...
