(این نوشته پیشتر به شکل رشته توییت نوشته شده بوده و سپس در ویرگول رونوشت شده)
گوگل علاوه بر تبلیغاتی که با نتایج جستجو نشون میده، در دنیای تبلیعاتی که در بقیهی اینترنت مثلا وسط خبر خوندن میبینیم هم حضور پررنگی داره. ولی پیش از این که به باعث و بانیش فحش بدید، توجه کنید که تبلیغات هستن که Web رایگان--این دنیای گستردهی اطلاعات در دسترس همه--رو ممکن کردن، چون بدون درآمد تبلیغات، بسیاری سایتها پول پهنای باندشون رو هم نخواهند داشت. اما این دنیای تبلیغات عیبهای بزرگی هم داره مثل ردیابی کاربر از این ور به اون ور، آزاردهندگی تبلیغات، و شاید استثمار محتواسازان و فربه شدن واسطهها (از جمله گوگل). این گفتار دربارهی مورد اول هست: ردیابی کاربر.
حدود ۱۰ ماه پیش (زمستان ۹۸) گوگل اعلام کرد که مرورگر کروم در یک برنامهی ۲ ساله به سمت بستن کوکیهای شخص ثالث (third party cookies) میره، یعنی کوکی سایت الف که ما رو در سایت ب دنبال میکنه، یعنی همون ساز و کاری که وقتی یک جای اینترنت دربارهی ریزش مو خوندیم از فردا تو جاهای بیربطِ دیگه در اینترنت برامون تبلیغ کاشت مو میآد.
سافاری و فایرفاکس از پیش این کارو کردن، و اتفاقا سافاری روی این مساله خیلی مانور تبلیغاتی میره. همین فشار بوده که تصمیمگیران ردهبالای گوگل رو به این جام زهر رسونده که آبروی بلندمدت گوگل و کروم به زیان احتمالی که به درآمد (مهم) تبلیغات وارد میشه میارزه.
البته اون بازهی ۲ ساله که عرض شد بیدلیل نیست. تیمهای تبلیغات دارن برای چنین دنیای بیکوکی ایدههای جالبی میزنن. تخمین علایق کاربر منتفی نمیشه فقط به ناچار رقیق میشه. ولی برای گمانهزنی که چه ضرری به شرکت الف و رقباش و کلا به همه وارد میشه زوده. ضرر برای اینه که اطلاعات کمتر از کاربر = هدفگیری (targeting) نادقیقتر = کلیک کمتر = درآمد کمتر برای زنجیره، از صاحب سایت تا صاحب محصول تبلیغ شده. شاید اکوسیستم پشت تبلیغات تغییراتی کنه. برای کاربر بیرونی تغییر اینه که دست کم دیگه مستقیما به صورت فردی بین سایتها ردگیری نمیشه.