این یادداشت معروف از آقای Steve Yegg که چند سالی مهندسِ آمازون بوده و چند سالی گوگل، مقایسهای آموزنده هرچند سودار (biased) از جنبههای فنی و مدیریتی بین این دو شرکت و به ویژه شخص Jeff Bezos میکنه با مایهی طنز و بسیار خواندنی. مال ۹ سال پیشه.
در کنار افتضاحهای متعدد آمازون (به زعم ایشون)، یک کار اساسی که به خوبی اونجا انجام شده و در گوگل نه، وسواس روی طراحی سرویسمحور است - با طراحی میکروسرویسی اشتباه نشه. از قضا تیمهای ما هم حسابی چوب این کاستی رو خوردن و من میتونم به ویژه توجه شما رو به اهمیتِ این قسمت یادداشت مذکور جلب کنم. خوشبختانه منابع آنلاین هم برای آشنایی با طراحی سرویسمحور فراوانند. بیربط به این گفتار: یکی از دلایل موفقیتِ دور از دسترس سرویسهای ابری آمازون در برابر گوگل، همین نگاه بوده.
مشکلی که آقای Yegg میگه کجاست؟ سیستمهای فَربه با دادههای اشتراکی. چنین طراحی معمولا در آغاز بیخطر (و از بسیاری جهات حتی بهتر) است، ولی چشم به هم بزنیم سیستم بزرگ میشه و خروج از این باتلاق غیرممکن.
اشتباه نکنیم: این رو طراحان اون سیستمها هم میدونن، ولی تصمیم همیشه راحت نیست. طراحی سرویسمحور پرهزینهتره، هم طراحی زمان بیشتری میبره، هم کد بیشتری نوشته میشه (هِی از این field این شیء بگیر بذار تو اون field اون شیء) و هم احتمالا منابع پردازشی بیشتر مصرف میشه، و اینها همه در تضاد با اصل مینیمالیسم و سادیگیری است. بنابراین تصمیمگیری در طراحی اصلا بدیهی نیست. برنده هم همیشه «سرویسمحوری» نیست، ولی بهتره جدیتر بهش فکر بشه به ویژه با دید بلند مدت.
یک مثال از چوبی که ما خوردیم: در سیستم ما، علی رغم نیاز تجاری برای این کار، ما نمیتونستیم فلان مولفه رو اجرا کنیم و نتیجه رو ببینیم و گاهی دوباره اجرا کنیم. فقط میشد یک بار اجراش کنیم چون state اشتراکی رو تغییر میداد - یعنی نه تنها دادهی اشتراکی داشتیم بلکه دادهی اشتراکی تغییرپذیر (mutable) یعنی ابتذال اندر ابتذال. حالا درست کردن همین یک مولفه، سالها نفر-ساعت کار برد. چرا؟ چون در یک سیستم فَربه با دادههای اشتراکی، فقط گردآوری و فهمیدن (جه برسه به اصلاح) تعاملهای مولفهها با تک تک fieldهای دادههایِ روز به روز بزرگ شده، به طور نمایی سخت میشه.
یک چالهی دیگه که یادداشت بالا واردش نشده، در طراحی APIهای میان سرویسهاست، و ما با همون سالها نفر-ساعت کار هم باز ازش در نیومدیم: این که اشیاء (مثلا protocol buffer message و sub-messageها) در API ورودی و خروجی بر اساس مفاهیم تجاری و سطح بالا تعریف بشن نه بر اساس جزییات درونی سرویسها. این به ویژه دربارهی دستهبندی تکهّهای داده مثلا گذاشتن این ۱۰تا field در شیء الف و اون ۲۰تا در ب صادقه. الف و ب چه مفهوم سطح بالایی رو نمایندگی میکنن؟
مثلا یک اعتیاد معمول و غلط اینه که در خروجی مولفهی الف (فرض کنید یک protocol buffer) اجزایی باشه برای استفادهی درونی در مولفهی ب و وقتی بپرسن این شیء برای چیه، ما نتونیم بدون صحبت از پیادهسازی الف یا ب پاسخ بدیم. اگر نتونستیم، یعنی اشتباه رفتیم. مقاومت در برابر این اشتباه هم خیلی سخته.
یک اصل دیگه که یادداشت بالا واردش نشده و شاید بدیهی باشه جداسازی «سرویس» از «سرور» است (منظور از سرور، binary است) که تقریبا روشنه ولی باز گاهی هنگام طراحی رعایت نمیشه. به ویزه با تکنولوژی و APIهای جدید برای دسترسی از راه دور به حافظه میشه نگاهی نو به اِفراز (partitioning) سرویسها به سرورها داشت. البته دعوایِ قدیمیِ سرورها/binary رو بزرگ ببندیم یا کوچک ببندیم، فراتر از این گفتاره.