از بزرگترین گلایههای کارمندان گوگل (و احتمالا جاهای شبیه) اینه که همهش داریم کار گِل میکنیم. وظیفهی مدیرهای بیچاره هم اینه که روحیه بدن که نَه و کارِت مهمه. کارهای جذاب هم هست، ولی نسبت به جمعیت، خیلی کم. آدمهای قوی رو با فیلترهای سخت میگیرن و بعد میذارن پای کارِ هیچ.
اصطلاح معروف اینه که کار روزمرهی یک برنامهنویس شرکت، جابجا کردن protoهاست: برداشتن fieldها از این دادهساختار و گذاشتنش تو اون یکی اون؛ پیچیدن (wrap) این API در اون؛ ترجمه از این نما (representation) به اون. همکاران فراوانی دارم که سالهاست کارشون در همین حوالیست.
پیدا کردن کار جذاب و چالشی، ساده نیست و باید براش پیوسته تلاش کرد مثل شنا در جهت عکس رودخونه (البته اون مسالههای گِل هم همیشه بدیهی نیستن و در نوع خودشون سخت میشن و اصلا تعریف «جذاب» سلیقهایه). به جز حالت خوششانسی که یکی از معدود تیمها با کارهای عمدتا جذاب پیدا کنی باید از زمین خاکی با همین کارهای proto جابجا کردن پیش بری و تلاش کنی خودتو بالا بکشی و به جایی برسی که پروژههای جذاب خودت رو تعریف کنی و باز بعد هم باید برای نیرو گرفتن براشون بجنگی چون همیشه کارهای گِل که نیازِ دمِ دستتری بهشون باشه هست. منظورم تیمهای مهندسیست.
خیلی از تازهکارها اینو نمیدونن و سرخورده میشن، یا میگن فلان جور کار دوست داریم---چون بخشی از فرهنگ کاری شرکت اینه که باید به نیرو کارهایی بدیم که خودش هم دوست داشته باشه و اصطلاحا صبحها بهش انگیزهی از تخت بیرون اومدن بده---ولی اصلا شدنی نیست.
خلاصه اگر کار در امثال گوگل در برنامهتون هست یا بین شرکت بزرگ و استارتاپ دو به شک هستید، اینم بدونید.
مشکل دیگه اینه که بیشتر کارها چه جذاب و چه غیر، از نمای کلی (big picture) خیلی خیلی دور هستن. مثلا در تیم کنونی، مثلا داریم یک سیستم توزیع شدهی خیلی بزرگ و چالشی رو جلو میبریم، ولی از نزدیک، از تیمِ مثلا ۱۰۰ نفرهی ما شاید ۱۰ نفر اصلا بدونن این سیستم چه شکلیه؛ بقیه هر کی به یک گوشهی خیلی خاص مشغوله. از اون ۱۰ نفر باز شاید فقط ۲ ۳ نفر درگیر مسالههای مربوط به بزرگی و توزیع شدگی و این دستایم (به صرف علاقه و پافشاری وگرنه همونم نه).
دو تیم گذشتهام هم همینطور. تیمهای دیگه که با همکاران گپ و گفت میکنیم (میکردیم) هم همینطور: از یک مهندس تصادفی گوگل بپرسید نمای کلی سیستمشون چیه احتمالا نمیدونه. البته هر شرکت بزرگی همینه، فقط در گوگل و غیره، کندن از این کُنج و پیمایش در عرض سختتره. به همون دلیل بالا.
رقابت برای مسالههای «جذاب» و«نمای کلی» هم سختتره. این هم یکی از دلایل سرخوردگی برخی نیروها به ویژه تازهکارهاست. البته بسیاری هم، یا حتی بیشتر افراد، از همون کار روزمرهشون کم و بیش راضی هستن هرچند غرولند هم بکنن. هدف صرفا نقطه-داده دادن بود، نه این که اوضاع افتضاحه.
اضافه: برخی در تایید نوشتند که بله شرکت بزرگ همینه. دوست دارم اون نکتهی «باید جنگید» مغفول نمونه. وقتی کارهای جذاب هست ولی برای درصد کمی از افراد، باید گفت «من همونو میخوام» و تلاش کرد و رسید. همون درصد کمی از افراد هم همینطوری رسیدن. میتونیم مجزا دربارهی این قسمت حرف بزنیم.