احتمالا همه در تئوری به اهمیت جذب کارآموز به عنوان نیروی کارِ آینده آگاهیم. چند نمونهی عملی از این که ما همین امروز برای این امر تا کجاها میریم میزنم، شاید انگیزهای بده برای بهبودِ فرصتسوزی که در شرکتهای همکار در بازار ایران میشه.
برنامهای از چند سال پیش در شرکت ما آغاز شده برای جذب کارآموزِ دانشجوی سال اول و دومی و نه بالاتر، یعنی بیتجربه که هیچ، بلکه تقریبا بیسواد. جستجو کنید Google STEP internship. چرا؟ احتمالا روشنه، ولی نخست دو گام به عقب بریم.
برگردیم به STEP. رقابت سر جذب نیروی فارغالتحصیلِ بُنیهدار، کشیده شد به عقبتر در دورهی دانشجویی و جذب کارآموز، و حالا کشیده شده به عقبتر و جذب کارآموز STEP، و عجیب نیست به مدرسه هم برسه. اما در مورد STEP، یک ویژگی شاخص اینه که تمرکز روی گروههای کمتر نمایان در دنیای مهندسی و فنآوریست مانند بانوان و اقلیتها.
بحث درستی و غلطیِ سنجیدن «برابری جنسیتی» با «نمایانی ۵۰-۵۰ در تک تک رشتهها» به کنار، ولی جدا از بحث تفاوت باطنی در علاقهها، این یک واقعیته که دست کم بخشی از دلیلِ کمنمایانیِ بانوان و اقلیتها در فنآوری، تصویرِ الکی منفی (مثل خرخون/geek و خَز/uncool) و موانع دسترسی (مثل فقر) بوده و داره به سرعت از بین میره و باید هم در اصلاح و هم در در استفاده از این فرصت از رقیبان پیش بود. بخش دوم رو میشه برای بازار ایران معنی کرد به جذب کارآموز از شهرهای کوچک.
طبیعتا این نگاه، به شرکتهایی که برای مدت کوتاه به نیروی قراردادی با مهارت خاص نیاز دارن مربوط نمیشه ولی اگر شرکتی دارید که قراره مقصدِ بلند مدتِ نیرو باشه، بد نیست به این سرمایهگذاری فکر کنید.